استقامت و ثبات در راه

راه خدا راه استقامت است مطلب گفته می‌شود و گفته شده است، چه در صحبتها چه در نوشته جات چه درارتباطات و چه در نامه و پاسخها، مطالب مطرح می‌شود و گفته شده است. دیگر باید خود انسانهمت داشته باشد و به آن مطالب توجه كند. می‌گویند كه‌آقا! شما مطلب را گفتید فلان شخص خیلی به این مسئله توجه نكرد! به من چه كه نكرد؟ تذكری بدهید گفتم بنده تذكر نمی‌دهم. بنده در آن وضعیت و موقعیت نیستم كه بخواهم تذكر بدهم. بله یك وقتی یكانحرافی می‌خواهد پیش بیاید، همه رفقا و دوستان دیدند، من در مسائل انحرافی با كسی شوخی ندارم ولی نسبت به مطالبی كه مطرح می‌شود در این جا، ما خودمان از من و سایر افراد و رفقا و دوستان، خودمان باید نسبت به آن وضعیت و موقعیت و خصوصیاتی كه مطرح می‌شود خودمان باید اهتمام داشته باشیم خودمان باید پیگیری كنیم خدا كه باكسی رودربایستی ندارد. جلو بیای رفتی. راجع به رفت و آمدها راجع به خروج از منزل راجع به این طرف و آن طرف راجع به شركت در كلاس در جلسات راجع به كیفیت ارتباط كیفیت اطاعت از شوهر كیفیت تربیت كیفیت ....، [در] تمام اینها مطالب گفته شده است و بیش از میزان لازم هم گفته شده است.

حالا می‌گویند بعضی‌ها عمل نمی‌كنند خب نكنند. من در مقام بیان، آنچهكه تكلیف و وظیفه دارم نسبت به مسئله نباید كم بگذارم، آن چه را كه شنیدم و مسئولیت آن بر عهده هر كسی كه گفته، بزرگان مطلب را گفتند بنده هم همان را می‌گویم، خیانت در نقل مطلب نكنم كم و زیاد نكنم به خاطر شرایط خودم و محیط و اجتماعیات و شخصیت خودم یك مسئله را بالاو پایین نبرم خیلی هنر كردم خیلی كار كردم. این مسئله آن چه است كه مربوط به بنده است و اما بقیه .... خب این یك مسئله واضح است دو دو تا چهار تا، همان طور كه نسبت به مسائل ضروری و نسبت به مسائل شخصی ما كمال اهتمام را داریم و كمال دقت را داریم و كمال توجه را داریم و موشكافی می‌كنیم و مته می‌گذاریم، این جا كم نشود آنجا كم نشود مثلا سرسفره این باشد آن نباشد این .... همین طور نسبت به مسائل راه و مسائل و تكالیفی كه مطرح می‌شود مطلب به همین كیفیت است. كم گذاشتیم كم گیرمان می‌آید اهتمام داشتیم زیاد گیرمان می‌آید. خدا هم با كسی شوخی ندارد.