عبودیت، صداقت و حرّیت منهج اولیاء الهی

این كسی كه الان به این وضعیت رسیده كه جلوی افراد می‌آیندو پایش را ببوسند و نه تنها ممانعت نمی‌كند و بلكه خوشحال و مشعوف هم می‌شود این از اول كه این طور نبوده است كم كم كم كم هی آمدند هی برای آقا صلوات بفرستیدهی برای آقا جا باز كنید، آقا آمدند! آقا آقا! این آقا آقاها پدر آدم را درمی‌آورد! هی برای آقا این طور كنید برای آقا آن طور كنید این آقا چه می‌شود؟ باد می‌شود باد می‌شود باد می‌شود و اگر كسی چشم داشته باشد می‌بیند كه در این نفس این ششها چقدر باد شده است؟ این ششها كه این قدر است وقتی باد می‌شود یك سر شش چپ می‌رود مغرب سر راست هم می‌رود مشرق! این قدر باد می‌شود ولی انسان نمی‌بیند فقط خیال می‌كند بَه چقدر فرد متواضع! چقدر مرد خلیق! چقدر مرد سربه زیر اما در این سربه زیری چه خوابیده خدا می‌داند! این راه و مسیر و مكتبی است كه انسان باید دنبال این برود.

مرحوم آقا توصیه می‌كردند كه همیشه انسان باید وضعیت خودش را با آن تفكراتی كه قبلا داشته با موقعیت فعلی خودش باید بسنجد. الان شنیده می‌شود در بعضی از جاها فرض كنید كه اگر یك شخصی یك كاری كند می‌گویند آقا اعتراض نكن یعنی چه اعتراض نكن؟ اشكال نكن نباید اگر مسئله‌ای هست اشكال شود. تمام حرص و جوش ما و تمام دغدغة خاطر مال برای همین است كه اشكالی در این جا نباشد در این جا ابهامی‌نباشد، این كه من آمدم خدمت شما برای چه آمدم؟ این صحبتهایی كه كردم برای همین است. بارها مگر خود بنده به شما نگفتم كه هر اشكالی كه دارید چه در مسائل اجتماعی چهدرمسائل فقهی و چه در مسائل اعتقادی و توحیدی و عرفانی، در هر قضیه كه اشكال دارید بنویسید و مطرح می‌شود. آن راهی كه بخواهد با ابهام برود، نگاه كن و حرف نزن در آن باشد، چشمت را ببند در آن باشد، صدایت درنیاید در آن باشد، این جا وضع به هم نخورد در آن باشد، این جا صدا بیرون نرود ....، این را اصلا بگذارید در كوزه و آبش را بخورید این اصلا به درد نمی‌خورد این فایده‌ای ندارد این هیئت است این همین هیتئت‌های تئاتر مانند است این دیگر این جا جایی نیست كه انسان بخواهد رشد پیدا كند و ترقی پیدا كند و راهش باز شود و مسیر هم برای انسان خالی ازاشكال‌ و اشتباه كه نیست. پس این اشتباهات را كی باید بگوید؟ كی باید حل كند؟ این ابهام را كی باید برطرف كند؟ این سوال و پاسخها را كی باید در اذهان پاسخگو باشد و راه را باز كند؟