عبودیت، صداقت و حرّیت منهج اولیاء الهی

خب آیا می‌آید یك استاد خودش را در كنار شاگرد، شاگرد و استادی بود مسئله، بلند شود بگوید آقا من بیایم كنار این بنشینم مردم در كوچه می‌آیند نگاه می‌كنند ا حضرت آیت اللَه در كوچه نشسته! بغل این آقا نشسته! خب مردم چه می‌گویند؟ آقایان چه می‌گویند؟ این حرفها را همه را ریخته در دریا و اصلا به این مسائل فكر نمی‌كند. پس معلوم می‌شود مطالبی را كه ایشان می‌گفتند خودشان هم عامل بودند یعنی خودشان این مسئله را احساس می‌كردند بعد برای افراد دیگر مطرح می‌كردند. ولی متأسفانه ما این طور نیستیم ما به ظاهر می‌گوییم كه آقا ما كسی نیستیم ولی اگر كسی با ما حرف بزند فورا به او پرخاش می‌كنیم فورا به او می‌تازیم و فورا او را مورد عتاب و خطاب قرار می‌دهیم، یعنی چه؟ این حرفها یعنی چه؟ اگر مانند دندانه های یك شانه هستیم باید این یكسانی راعملا اثبات كنیم و به‌ منصةظهور برسانیم. این كه یك نفر بلند می‌شود وفرض كنید كه اعتراض می‌كند و بعد مورد خطاب قرار می‌گیرد موردعتاب قرار می‌گیرد سرشان را آن طرف می‌كنند! تمام اینها خیانت به مكتب آقا و خیانت به مكتب اولیای الهی است و باید دوستان و این گونه افراد هم باید بدانند كه ما دیگر حوصلةاین عریضه نگاریها را نداریم. وقت ما دیگر مجال برای این گونه مطالب را نمی‌دهد. اگر شخصی می‌تواند خودش را با آن چه كه گفته می‌شود آن هم از ناحیة بنده با آن چه كه گفته می‌شود می‌تواند وفق بدهد خب راه خودش را رفته مسیر خودش را طی كرده است و تمام آن چه را كه بزرگان گفتندطبعا ....، ما كه از پیش خودمان نمی‌گوییم و اگر كسی نمی‌تواند و برای خود و برای دیگران، در صحبت كردن در رفت و آمد كردن در كیفیت كردار ممكن است مشكلی به وجود بیاورد از همین امروز بگوید من آقا نمی‌توانم، ظرفیت بنده این مقدار است، بنده حدّم این مقدار است، كسی كه از من تعریف كند خوشم كند كسی كه از من انتقاد كند بدم می‌آید بسیار خب بفرمایید مثل سایر افراد بشوید تا این كه بیش از این انسان به ورطة اعتبارات و توهمات نغلطد.