عبودیت، صداقت و حرّیت منهج اولیاء الهی

این ایام ایام بسیار ذی قیمت و ارزشمندی است و بسیار توصیه می‌شده، بزرگان خیلی نسبت به این مسئله توصیه داشتند، من خودم یادم است كه اولیای الهی اصلا تمام این چهل روز را تا روز عیدقربان روزه می‌گرفتند یااكثر اوقات روزه می‌گرفتند و توجه نسبت به مسائلی كه عرض شد بسیار مهم است و انسان بیایدمرور كند در خودش و در كردار و رفتار خودش و در ارتباط با خودش و خود را محك بزند نسبت به استقامتش و علاقه و شوقش به راه و آن چه را كه قبلا بوده و الان هست. مثلا قبلا اگر می‌گفتندكه آقا باید برای این كه تو این كار را انجام بدهی از این كارت باید بگذری این جا را نباید بروی، این مجلس را ....، خب خیلی برای او مشكل بود خیلی برای او سخت بود و چه بسا زبان به اعتراض هم می‌گشود كه آقا این چه راهی است؟ چه مسیری است؟ چه مكتبی است؟ این چیزهای من درآری چیست كه درآمده است؟ با بقیه چه فرقهایی دارد می‌كند؟ مگر همه دارند این كارها را می‌كنند؟ خب همه خیلی كارها می‌كنند این كه ....! ولی الان نه! می‌بیند خیلی راحت است مسئله برای او حل شده و جلو آمده و می‌تواند، این باید دلگرم باشد و خدا را شكر كند كه از این مرحله عبور كرده و توانسته كه به مطالب بالا برسد. اگر دیده نه، اگر یك همچنین مسئله‌ای گفته می‌شود یك مقداری برای او سخت است یك مقداری برای او سنگین است، ای كاش این قضیه گفته نشود! ای كاش این مسئله مطرح نشود! ای كاش كار ما به این جا نرسد كه به ما این را بگویند! این مطلب را مطرح كنند! این ای كاش ای كاش علامت چیست؟ علامت پس رفتن است. باید به خود بیاید و در خود تجدید نظر كند و مسیر آینده خودش را روی این قضیه بایدتطبیق كند.