أهمیت رعایت مراقبه و عمل براساس مبانی بمنظور خارج كردن نفس از تعلقات

 است، مأنوس هستم یك وقت یكی از همین افراد كه اصلًا معلوم بود خیلی تنش می‌خارد برای این كه مطرح باشد و همیشه اسمش را بیاورند، اتفّاقاً هیكلش هم بد نبود و یك انتسابی هم داشت و خلاصه به یك نحوی، این آمد ما نشسته بودیم تابستان بود، از مشهد پیغام آورد كه بله فلان كس ابوی خلاصه گفتند كه این مسئله در جلسه مطرح بشود، یك جوری هم می‌گفت كه من مشكوك به نظرم رسید خب مطرح بشود من بروم بگویم؟ شما بروید بگویید؟ اگر شما بروید بگویید، خب چرا داری به من می‌گویی؟ اگر من بیایم بگویم پس چرا صریحاً نمی‌گویی: شما بروید بگویید؟ پدرم فرموده كه باید این جلسه ....، اینهایی كه عرض می‌كنم ریزه كاریهای قضیه است ها باید توجّه كرد به اینها، تا قبل از این كه به تذّكر برسد، خود انسان این مراتب را رد كند، خب اگر قرار است من بگویم خب صاف بگو كه آقا پدرت گفت كه در فلان جلسه بگو، در جلسه تهران مطرح كن. گفتم: خب چه شد قضیه بالاخره من بگویم، شما بگویی؟ ایشان پیغام دادند كه بله ایشان گفتند كه خلاصه به آقا سید محسن بگویید كه این جور بایستی كه گفته بشود. گفتم: آقاجان صریح بگو شما باید بگویید یا من باید بگویم، من تكلیفم را بفهمم، عقده نداریم كه حالا من بگویم یا تو بگویی، فلان یا چی. دوباره شروع كرد پیچاندن و فلان و این چیزها، این می‌خواست از یك طرف خودش برود این قضّیه را مطرح كند، حالا یك قضیه عادی بود، یك مسئله خیلی عادی و پیش پا افتاده كه مثلًا رفقا این كار را انجام بدهند از این دفعه فلان دستور را انجام بدهند، خیلی عادی و هم می‌خواست من بگویم شما برو بگو. خب من كه نمی‌گویم من فهمیدم از همان اوّل قضّیه از چه قرار است، لذا گفتم اگر تو قرار است ما را دور بزنی ما هم بلدیم موش بدوانیم، دوباره شروع كردم باز نیم ساعت این بالا كرد و پایین كرد كه از دهان ما دربیاید كه من بگویم آقا شما برو بگو كه از دهان ما این درنیامد، هیچی، خسته شد. خسته شد و بعد هم در آن جلسه‌ای كه رفتیم بالاخره خودش نتوانست طاقت بیاورد و خودش این قضّیه را مطرح كرد و من هم دیدم كه به من صریحاً این قضیه ابلاغ نشده و حالا كه خود ایشان مطلب را گفته، خب التفات می‌كنید؟ خب ببینید این شاید به نظر یك مسئله خیلی ساده بیاید ولی خیلی مهم است، خیلی مسئله، مسئله دقیقی است.