أهمیت رعایت مراقبه و عمل براساس مبانی بمنظور خارج كردن نفس از تعلقات

سعی می‌كنیم كه وقت بیشتر و فرصت را حالا یا قبل از ظهر قرار بدهیم، یا اگر عصر هست، علی كل حال دیگر این را به مشّیت الهی موكول می‌كنیم و خب به همین مقدار كه توفیق پیدا می‌كنیم هر از چند گاهی خدمت دوستان می‌رسیم، خب برای خود ما هم خیلی مغتنم است علی كل حال ما هم، جداً عرض می‌كنم من اهل مسامحه گویی نیستم و تواضع در اینگونه موارد ندارم. خودم شائق هستم برای زیارت رفقا و دوستان و احساس می‌كنم كه واقعاً از جانب رفقا طلب وجود دارد. این تأكیدی كه داشتم روی صحبتهای خودم كه مطالبی را عرض كنم و به گوش شما می‌رسد و خیر و صلاح شماست، برای‌ همین نكته است اگر بنده احساس نمی‌كردم كه این رفقا و دوستان در آنها طلب هست و در آنها خواست هست و در آنها عطش است و آنها به دنبال مطلب نیستند بنده جور دیگری انجام می‌دادم، خیلی راحت شانه خود را خالی می‌كردم از این بار مسئولیتی كه علی كل حال گذاشته‌شده، حالا یا خودمان گذاشتیم یا گذاشتند یا تقصیر داشتیم یا نداریم، علی كل حال وضعیتی است كه فعلًا به این كیفیت در آمده خیلی راحت می‌توانستیم به یك نحوی، زودتر از این‌ها مسئله به یك نحو دیگری باشد ولی احساس می‌كنم كه نمی‌توانم پاسخ آن نفوس مستعدّه‌ای كه این نفوس طالب هستند بدهم، لذا توقّع ما هم این است كه اگر جسارتی می‌كنیم با دیده عفو و بزرگی بنگرید! اگر خلاصه جرات می‌كنیم، فضا، فضای رفاقت است. فضا، فضای امر و نهی نیست. فضا، فضای بكن و نكن نیست، فضا، فضای این مسائل نیست. یعنی ریاستی نیست، من تعجّب می‌كنم آخر آن كسی كه پانزده سال است با مكتب مرحوم آقا آشنا شده، یا حتّی در زمان مرحوم آقا هم ایشان را زیارت كرده، از مصاحبت با ایشان مطالبی را كه بالاخره این مطالب را باید در جاهای دیگر مشاهده كرد و در زمینه‌های دیگر باید اینها را دید چطور بعد از این مدت باید بیاییم به این مسائل بچّه‌گانه بپردازیم و غافل باشیم از موقعّیت خود، از سرنوشت خود و از مآل خود.