أهمیت آرامش و طمأنینه در سیروسلوك

 حافظ فلان قضیه حافظ كه شعرش مثلًا فرض كن با این شروع می‌شود

 این بقیه آن چیست؟ تا این را می‌گویم شما می‌روید فكر می‌كنید هان هان هان می‌گویید هان بلدم‌

 این را الآن نمی‌دانستی ولی این در خزینه‌ذهن وجود داشته است من هم نمی‌دانم من هم نمی‌دانم من هم اشعاری كه حفظ هستم نمی‌دانم من هم مطالبی كه حفظ هستم نمی‌دانم این همه در خزینه است، حالا آن خزینه كجاست بماند هر وقت كه بخواهید احضار می‌كنید. آن احضار امام هم همین كار را می‌كند یعنی تمام آن چه را كه عرض كردم نسبت به سماوات و همه در نفس امام علیه‌السّلام موجود است بخواهد احضار می‌كند نخواهد نگه می‌دارد. درست شد؟! خب این مطلب گرچه خود ولی‌خدا به حسب ظاهر آن خلاف او را احضار نكرده است و خیلی از اوقات نمی‌كند، احضار نمی‌كند مگر در مواقع مصلحت كه بخواهد خودش تصریح به آن بگوید یا این كه پیغامی‌بفرستد در هر صورت احتیاج به اظهار دارد ولی آن ارتباط سست می‌شود یك مرتبه نگاه به خودش می‌كند می‌بیند ارتباط بین خودش و او سست شده، حالا می‌بیند چه شده هان فلان قضیه اتّفاق افتاده است. این مسئله بخواهی نخواهی هست یعنی اگر یك نفر یك كار مثبت انجام بدهد، یك از خودگذشتگی انجام بدهد، یك عمل صوابی انجام بدهد، یك عمل موافق رضای خدا انجام بدهد اگر انجام بدهد اتوماتیك این ارتباط قویتر می‌شود. بخواهد ولی خدا یا نخواهد. امام زمان علیه‌السّلام بخواهد یا نخواهد آن ارتباط قویتر می‌شود. خیال نكنیم یك كاری انجام دادیم به گوش امام زمان نمی‌رسد، نخیر چنان می‌رسانند، چنان می‌رسانند و مو را از ماست می‌كشند كه ده‌تا ذرّه‌بین نمی‌تواند آن كار را انجام بدهد اگر یك كار مثبت انجام بدهد. خواهی نخواهی آن ارتباط آن ارتباط وثیق می‌شود. درست؟! پس بنابراین افرادی كه تصور می‌كنند اینها اگر مسئله‌ای انجام بدهند تا وقتی به گوش امام زمان نرسد عیب ندارد كارمان را می‌كنیم مواظب باشیم فقط به گوش امام زمان نرسد خب خیلی اشتباه می‌كنند. خیلی اشتباه از همان موقع كه شروع كردند به كار خلاف هی طناب نازكتر شد شد شد پس بنابراین اگر انسان به یك جایی برسد كه دیگر ارتباط وجود نداشته باشد نباید بگوید حضرت ارتباط من را قطع كرد. باید بگوید چه خودم قطع كردم! حضرت قطع نمی‌كند حضرت هیچ وقت طناب را نمی‌برد. امام علیه‌السّلام هیچ‌