أهمیت مراقبه بعد از ماه مبارك رمضان

 خیال می‌زند، آدم بیكار فكر و خیال می‌زند و بعضی از اوقات بدك هم نیست، اگر آمدید در منزل و دیدید كه نامه‌ای آمده فرض كنید كه از یك جایی، یك موقعیتی، فلان، كه آقا ما شما را برای مسئولیت كشور، حالا بالاترین مسئولیت، هر چی هست، ما شما را انتخاب كردیم، و از فردا شما بیایید و این مسئولیت را بپذیرید، گفتم شما چی كار می‌كنید؟ گفتم آنی كه در دلتان است می‌خواهم بهم بگوییدها، مراعات آقا و حضرت آقا و اینها را بگذارید كنار، آنی كه هست بگویید، همه نگاه می‌كردند گفتند آقا هر چی خودت گفتی، گفتم اگر به من باشد همین امشب می‌گذارم می‌روم آنطرف دنیا كه عرب نی بیندازد، به صبح نمیگذارم [كه‌] مسئله به صبح برسد، صبح بلند می‌شوید آقا را دیگر نخواهید دید! ابدا! اگر بخواهد این مصیبت و این قضیه بخواهد [انجام شود.] حالا تكلیف الهی یك مطلب دیگر است. بله! اگر انسان از ناحیه‌ی پروردگار مكلف باشد نه خودش را گول بزندها، خیلی فرق می‌كند، یك وقت ما خودمان را مكلف می‌كنیم، این فرق می‌كند، یك وقت نه، از ناحیه‌ی پروردگار مكلف باشد آن یك مطلب دیگر است. آن می‌شود چی؟ آن می‌شود همین مصداق شعر حضرت حافظ شیرازی رضوان اللَه علیه كه فرمود چی؟ من كه ملول گشتمی، ملول یعنی همین، یعنی همین دیگر، یعنی یك ثانیه‌اش را، یك ثانیه‌اش را كه مرحوم آقا می‌فرمودند پیغمبر به دنیا و لذات آخرت نمی‌داد حالا باید بلند شود چی؟ بیاید با این آدم‌ها دربیفتد.

 ندای اشهد ان لا اله الا اللَه و اشهد ان محمدا رسول اللَه را باید به گوش اینها برساند، ندای قولوا لا الا اله اللَه تفلحوا را به گوش كی؟ آن افرادی كه تا ثریا انانیت و فرعونیتشان بالا رفته، شصت سال سروری كرده، شصت سال زمام‌داری كرده، شصت سال در مسائل نفسانی و در دنیا غوطه خورده، مگر قبول می‌كند؟ كادود راه می‌اندازد، آنوقت این پادشاهی است؟ این را بهش پادشاهی می‌گویند؟ كی این را می‌فهمد؟ خواجه‌ی شیراز، حافظ خوب فهمیده این را، خدا رحمتش كند خدا رحمتش كند، می‌گویدمن كه ملول گشتمی از نفس فرشتگان، ملائكه‌ی مقرب، جبرائیل، روح الامین، بالاترین ....، ملول دارم می‌شوم، نمی‌خواهم اصلا قیافه‌شان را ببینم، در یك فضایی هستم در یك عالمی هستم كه نزول از آن عالم و صحبت با جبرائیل برای من موجب مصیبت است! در سرم باید بزنم، آنوقت این آدم می‌آید قال و مقال عالمی می‌كشم از برای تو، تمام این دنیا را به دستش می‌سپارند می‌گویند حالا ببر، اوه اوه! یكی دو تا سه تا چهار تا.