أهمیت مراقبه بعد از ماه مبارك رمضان

خب [زینب‌] نمی‌خواهد ازدواج بكند با این [زید.] خب ازدواج كه زوری نیست، الزامی نیست، ولی وقتی كه پیغمبر می‌فرمایند این حكم خداست، دیگر تمام شد، وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَه وَ رَسُولُهُ‌ همینجا آمده‌ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ، آیه آیه‌ی عجیبی است، عجیب آیه است‌ وَ مَنْ يَعْصِ اللَه وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا مُبِيناً الأحزاب، ٣٦، اصلا جای تفكر نیست. ما كان یعنی اصلا جای فكر كردن، نه اینكه انتخاب، انتخاب این است كه آدم بنشیند فكر كند اینطرف و آنطرفش را بسنجد، طرفین مسئله را ارزیابی كند بعد یك طرف را انتخاب كند، این می‌شود انتخاب، بعد می‌گوییم حالا این طرف را انتخاب كن، و ما كان یعنی اصلا جای انتخاب نیست جای فكر كردن نیست، جای تامل و صبر كردن‌ نیست، ما كان یعنی این. ما كان لمومن و لا مومنة اذا ....، وقتی كه خدا و رسولش یك حكمی را می‌كنند نسبت به او، اختیار ندارد، ما كان لهم، تا می‌گوید باید با زید ازدواج كنی، تمام. حالا بروم پدرم را راضی كنم، مادرم را راضی كنم نمی‌دانم خاله و عمه و .....، دلشان را بدست بیاورم، رای آنها را هم بگیرم، ببینم فلان، این حرفها ندارد، چون پیغمبر آمده یعنی وقتی كه كلام رسول خدا می‌آید اختیار را می‌گیرد، وقتی كه صحبت پیغمبر می‌آید دیگر آنچه را كه ما در خود به عنوان اختیار، فكر، تامل، عقل و اینها داشتیم یك دفعه رفت كنار، شدیم خالی، خلع سلاح، تمام شد.

شما دست یك بچه، حالا بچه‌ی سه چهار ساله باز نق و نوقی می‌كند غری می‌زند، فلان، دست یك بچه دوساله یك ساله شیرخواره، وقتی شما می‌خواهید جایی بروید، بچه گرفته اینجا خوابیده، خب نمی‌توانید بگذارید، بلندش می‌كنید با خودتان می‌برید دیگر، وقتی كه می‌خواهید ببرید از مادر می‌پرسد كه كجا می‌خواهی من را ببری؟ من نمی‌خواهم بیایم همینجا جایم خوب است! اختیار از خودش ندارد مادر هر جا بردش می‌آید، هر جا گذاشتش می‌خوابد، در هر جای قرارش داد حرفی ندارد، حالا باز بچه‌ی دو ساله سه ساله می‌گوید اینجا نمی‌خواهم بروم، آنجا اسباب‌بازی است، آنجا بهتر است، آنجا پاركش چیه، آنجا الاكلنگ، آنجا .... اما آنی كه دیگر شیرخواره است و از خود اختیاری ندارد ....، آیه‌ی قرآن این را می‌گوید ما كان لمومن یعنی بشوید یك دفعه بچه‌ی شیرخواره، تمام شد، این را مرحوم آقا می‌فرمودند، اینجور. قضیه این است. اینجور باشد آدم حالا یك جایی می‌رسد، یك طوری می‌شود مطلب، به یك مطلبی می‌رسد.