أهمیت مراقبه بعد از ماه مبارك رمضان

یك وقت من از مرحوم آقا سوال كردم كه آیا شما این مطلب را كه انجام دادید آیا این را از استادتان پرسیدید؟ ایشان فرمودند مگر هر چی را باید از استاد پرسید؟ همچین با خیلی حالت تشر، مگر هر چی را انسان باید از استاد بپرسد؟ برای من خیلی عجیب بود! این كار كار مهمی بود، كار خیلی كار مهمی بود ایشان می‌فرمودند ما جلوتر از آنچه كه استادمان به ما امر كند خودمان حركت می‌كردیم، جلوتر می‌رفتیم، خودمان خودمان را ارزیابی می‌كردیم، و خودمان خودمان را در قبال مطالب استاد عرضه می‌داشتیم و نسبت به آنچه .....، خدا هم چی كار می‌كند؟ كمك می‌كند، آن مطلب حق را القا می‌كند، خدا كه آنجا بیكار نشسته وقتی ببیند یك بنده ....، اما اگر نه! ما برای خودمان جای خالی باقی‌ بگذاریم، و نسبت به مطالب برای خود حساب باز كنیم خدا می‌اندازد افسار را گردن خودمان، حالا برو ببینم كجا رفتی؟ برو ببینم كی پیدایت می‌كند؟ این می‌آید می‌آید تا یك جا می‌ایستد و در آنجا دیگر بازگشت خیلی سخت است، بازگشت خیلی مشكل است.

لذا بعد از ماه مبارك یك مقداری كار ما حتی سنگین‌تر می‌شود چون در ماه مبارك خب انسان روزه می‌گیرد خود روزه بزرگترین وسیله و عامل برای حركت است، مثل یك ماشین می‌ماند كه شما بیندازید در سرازیری، دیگر بنزین نمی‌خواهد، فقط باید هی بهش ترمز بزنید اینور و آنور نرود، ماشین سرازیری بنزین نمی‌خواهد، بعد از این نه! ماشین افتاده حالا توی جاده‌ی صاف یا اینكه سربالا، حالا دیگر بنزین می‌خواهد، دنده می‌خواهد، نمی‌دانم چه می‌خواهد، اینجا جای مراقبه و سعی و كوشش هست، تا اینكه انسان كم كم كم كم به جای نفوذ شیطان به تمام قلب و سراسر وجود تبدیل بشود به نفوذ رحمان در شراشر وجود، وقتی كه تمام وجود انسان از وجود نورانی پر شد دیگر آنوقت جایی برای شیطان و وسوسه شیطان باقی نمی‌ماند. آنجا دیگر مقام امن است، مقام اطمینان است و همانجایی است كه خود شیطان عرضه می‌دارد كه‌ قالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ‌ ص، ٨٢ إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ‌ ص، ٨٣،