22

البتّه خُب حالا تقدیر بر چه بوده مسأله بر ...، اولیاء خدا این هستند. برای جامعه بالاترین را در نظر می‌گیرند، حالا جامعه به هر مقداری كه در توانش است، در سعه‌اش است، در استعدادش است، در اقتضایش است، به همان مقدار. لذا كتابی كه نوشته می‌شود، مطلبی كه گفته می‌شود، خُب ما هم وظیفه داریم همان مطالب بزرگان را بگوییم دیگر، از خودمان چیزی اضافه نكنیم إن‌شاءاللَه، إن‌شاءاللَه امانت را خودمان انجام نمی‌دهیم ولی حداقل این عرضه را داشته باشیم كه این امانت را در انتقال مطالب، این را به اصطلاح انجام بدهیم.
روی این جهت آنچه را كه ما خدمت رفقا عرض می‌كنیم و یا اینكه اگر شنیده می‌شود در بعضی از پاسخ‌ها به نحو دیگری پاسخ داده می‌شود به خاطر همین قضیه است كه در ارتباط با افراد، آنچه را كه وظیفه هست، آن است كه آنچه را كه از بزرگان شنیده شده و در تجربه حسی و عملی با آنها و در