پیام عاشورا عمل براساس رضا و خواست پروردگار متعال در همه شؤون زندگی

این لیوانی كه الآن دست من است، پیش از آنكه شما این لیوان را ببینید و آب در این لیوان را ببینید، حضور واسطه خلق و واسطه فیض را شما باید اوّل در این لیوان ببینید، بعد آن‌وقت ببینید خُب این ظهور به چه شكل است، استوانه است و در آن آب است و امثال ذلك، این نحوه وجود را اگر ما نسبت به امام‌علیه‌السّلام قائل بشویم آن‌وقت دیگر می‌توانیم هر حرفی را بزنیم، می‌توانیم هر كاری را دیگر بكنیم، می‌توانیم هر عملی دیگر از ما سر بزند، یا نه، همین كه از داخل حرم درآمدیم و از داخل صحن درآمدیم دیگر تمام شد، خُب این پرونده‌اش جدا، هر كاری هم كه می‌كنیم از این به بعد دیگر جدا! این چیست؟ این همین معرفت شناسنامه‌ای و معرفت ... این همینی است كه وقتی تا دم در می‌رسیم كلّه‌ها این‌جوری می‌شود، این، این است، همین كه دم در صحن و سرا می‌رسیم اشكمان می‌آید! خُب این اشك قبلًا نیامد چرا وقتی كه داشتی هر چی می‌گفتی و هر چی از دهنت درمی‌آمد آن موقع اشك درنیامد؛ هان؟ پس معلوم است آن وقتی كه داشتی این حرف را می‌زدی امام‌حسینی را در كار نبود، چون اگر امام‌حسین بود نمی‌گفتی، مراعات می‌كردی، حساب می‌رسیدی، این است كه بزرگان همیشه در قبال مقام و عظمت ولایت آن جنبه باطن و ولائی آنها مورد نظر بود، حالا امام‌حسین گنبد دارد، بارگاه دارد، امام‌رضا دارد خُب داشته باشد، نداشته باشد مثل امام‌مجتبی مثل امام‌سجاد مثل چیز نداشته باشد، تفاوت نمی‌كند، همان‌طور كه با امام‌رضا علیه‌السّلام با سیدالشّهداء، با قبه و بارگاه أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام برخورد می‌كردند، و وارد می‌شدند، و اظهار مسكنت و اظهار تذلُل در آنجا و تواضع و ادب نسبت به آن مقام در آنها سر می‌زد، همان حال را احساس ما می‌كردیم در جاهای مختلف و در مكان‌های مختلف و آن حضور را ما احساس می‌كردیم، یعنی وقتی كه صحبت می‌كردند انگار امام‌علیه‌السّلام در كنارشان حضور دارد، حضرت ابوالفضل در كنارشان حضور دارد و انگار نشستند و دارند با آنها صحبت می‌كنند.