پیام عاشورا عمل براساس رضا و خواست پروردگار متعال در همه شؤون زندگی

یك وقت در زمستان بود، من مشهد مشرف شده بودم و رفته بودیم، كرسی بود، نشسته بودیم، مرحوم‌آقا آنجا و من هم كنار كرسی، چون ایشان هوای اتاق را گرم نمی‌كردند چون برایشان مضر بود و ناراحت بودند هوا سرد بود منتهی خُب كرسی و این چیزها بود، وقتی نشسته بودیم صحبت شد راجع به همین تفاوت بین ظاهر و باطن و كیفیت رعایت باطن و ملاحظه الاهم و فی لاهم كه كدام برای انسان در مرتبه چیز دارد، بعد ایشان فرمودند كه: آقاسیدمحسن اگر امام‌علیه‌السّلام الآن در كنارت بود چه حالتی داشتی؟ گفتم: همین حالتی كه الآن با شما داشتم، همینی كه دارم، همین، هیچ تغییری! گفتند: همین؟ گفتم: بله! بعد شروع كردند به خندیدن و هیچی نگفتند پاسخی ندادند، ولی از خنده‌شان خُب پیدا بود كه خیلی بی‌ربط هم نگفتیم خیلی همچین بی‌حساب ... گفتم: همینی كه الآن دارید می‌بینید: می‌گوییم، می‌خندیدیم، شوخی می‌كردیم، چون من با مرحوم‌آقا یك خرده بیشتر از بقیه یك خرده رویم باز بود و خلاصه یك خرده جسور بودیم و متجری بودیم و فلان، گفتم: آقاجان همین‌طوری كه در دارم با شما صحبت [می كنم‌] هیچ فرقی نمی‌كند قضیه! ایشان خندیدند، یا بر بلاهت ما خندیدند، نمی‌دانم حالا هر كدام، علی‌كل‌حال فكرمان این بود الآن همین است خیلی همچین تفاوتی در مسأله پیدا نشده.

این مطلب انسان را سوق می‌دهد به عبور از ظاهر، و حركت به سوی باطن و بالا زدن پرده‌ها و سه‌تارها و آنچه را كه انسان را در این مظاهر متوقف می‌كند، و نگه می‌دارد و در این فضا از حركت باز می‌دارد، این نحوه سلوك ... لذا بزرگان و اولیاء و عرفا همه به دنبال این مطلب بودند كه انسان را از ظاهر حركت بدهند، انسان را از ظاهر عبور بدهند، وقتی كه انسان حرم سیدالشّهداء می‌رود به در و دیوار و گنبد و اینها نگاه نكند كه این نمی‌دانم این ضریح عوض شده، این چه خصوصیاتی دارد، این بهتر است، ضریح قبل بهتر است، این نمی‌دانم شش گوشه است، هشت گوشه است، ده گوشه است، این چیزها را نگاه نكند، وقتی وارد این فضا می‌شود فقط به یك مسأله فكر كند و آن اینكه: در این مكان حضور امام به واسطه تعلق به بدن بیشتر است؛ خُب بله، این را قبول داریم، چرا ما الآن می‌رویم زیارت امام‌رضا علیه‌السّلام، خُب امام‌رضا هم در اینجا هم هست دیگر السلام علیك یا علی ابن موسی الرضا بگوییم، خُب نمی‌شنود؟ نمی‌داند؟ قبل از اینكه ما بگوییم او می‌داند، پس رفتن مشهد یعنی چه؟ چرا ما باید به زیارت عتبات برویم؟ چرا باید به زیارت مكّه برویم مدینه برویم رسول خدا برویم، ائمه بقیع، چرا این همه تاكید شده؟ در روایات كسی كه به زیارت ما بیاید این‌طور، كسی كه با معرفت ما را زیارت كند، كسی كه به زیارت ما بیاید بهشت بر او واجب می‌شود! روایتی از امام‌جواد علیه‌السّلام است كه فرمودند: هر كسی به زیارت عمه ما فاطمه‌معصومه در قم بیاید بهشت برای او واجب می‌شود؛ این حرف امام است، حرف بنده نیست، قضیه چیست؟ چه مسأله‌ای هست؟ خُب حضرت‌معصومه همه جاهست، روح آن حضرت همه جاهست، این مسأله‌ای نیست كه حالا اختصاص به فرض كنید یك‌جا و یك‌مكان داشته باشد، این به جهت این است كه چون روح در آن مكان به واسطه حضور آن بدن مطهر یك تعلق خاص و ویژه‌ای نسبت به آنجا دارد، حضور در آنجا باعث می‌شود یك فیض بیشتر و خاصی برای انسان حاصل شود كه آن در جای دیگر كمرنگ‌تر است، مگر اینكه شرائط شرائطی باشد كه برای انسان رفتن به آنجاها ممكن نباشد كه در آنجا اتصال روح و نیت صاف، جبران آن رفتن را خواهد كرد، یعنی درست مثل اینكه شما در حرم‌سیدالشّهداء هستی، برای كسی كه نمی‌تواند، برای كسی كه مانع دارد، برای كسی كه مشكل است. خلاصه همه چی روی حساب است، همه چیز روی ...