پیام عاشورا عمل براساس رضا و خواست پروردگار متعال در همه شؤون زندگی

این مسأله مسأله مهمّی است، كه در قضیه كربلا چرا این‌قدر مطلب نسبت به سیدالشّهداء تاكید شده است؟ و چرا این‌قدر بزرگان در ارتباط و در سلوك خودشان به سیدالشّهداء علیه‌السّلام متوسل می‌شدند؟ من یاد دارم كه مرحوم‌آقا می‌فرمودند: انسان حداقل ماهی یك بار باید در منزل خودش روضه قرار بدهد؛ حالا غیر از حالا ... یا اگر روضه روضه عمومی هست، كه خُب هیچ، اگر هم نیست روضه روضه خصوصی، همین افراد خانواده جمع شوند و یك ذاكری بیاید و ذكر مصیبتی انجام بدهد، خصوص ذكر مصیبت. و خودشان هم در منزل این كار را انجام می‌دادند، حتّی در مشهد كه بودیم، البتّه این را خُب دوستان و رفقا اطلاعی نداشتند، هر از چندگاهی در همان منزل اندرونی فرض كنید كه شخصی به اصطلاح یك مداحی، كسی می‌آمد و همین ذكر مصیبت را غالباً شب‌های جمعه بود و بعد خودشان این را به صورت مستمر هر هفته شب‌های جمعه قرار دادند، كه یك عده‌ای از رفقا كم مثلًا ده‌بیست نفر می‌آمدند هر شب جمعه و یك اطعام آبگوشتی، چیزی هم به ما می‌گفتند درست كنید و هم خیلی ساده، و واقعاً خُب خیلی عجیب بود مشخص بود كه وضعیت و حال و هوا و اینها خُب خیلی فرق می‌كند، مسأله تفاوت دارد.

یا اینكه مرحوم قاضی در وصیتنامه‌شان توصیه كردند كه هر ماه حداقل یك مرتبه در منزل توسل به سیدالشّهداء باشد، ما حتّی در ارتباط با مرحوم‌آقای‌حداد این مسأله را مشاهده می‌كردیم كه بعضی از افراد كه می‌آمدند در آنجا و اهل ذكر و ذكر مصیبت بودند آنجا شروع می‌كردند یك مصیبتی خواندن، به خصوص در ایام محرم كه این مسأله پررنگ‌تر بود. یا مثلا فرض كنید كه راجع به مرحوم‌قاضی داریم كه ایشان می‌فرمودند كه: یك متر یا حتّی یك وجب نمی‌دانم من یك وجب حتّی شنیدم كه از صحن كربلا نیست كه من در آنجا نخوابیده باشم! خُب اینها به دنبال چی بودند؟ اینها به دنبال چی بودند؟ در عین حال آن حال، یعنی آن توجّه و آن جهت معنوی و از آن طرف این حال، این نحوه ارتباط كه ایشان بیاید و بخوابد و به قول خودش: یك وجب از صحن سیدالشّهدا نیست كه من رویش نخوابیده باشم، بیتوته نكرده باشم. و فتح بابی كه برای بزرگان و اولیاء خدا پیش آمده، در طول این زمان، خود بنده از مرحوم‌آقا رضوان‌اللَه‌علیه شنیدم كه از آقای‌حداد ایشان نقل می‌كردند: تمام اینها در نهایت توسط سیدالشّهداء بوده، یعنی خیلی در این قضیه انگار خود آن حضرت حضور پررنگی در به اصطلاح این مسأله دارند؛ خُب این نشان می‌دهد تمام این مطالب به خصوص برای سالك كه می‌خواهد حركت كند و عبور كند از كثرات و از تعلقات این كه توجّه‌اش به امام‌حسین علیه‌السّلام باشد، نه به اینكه امام‌حسین را كشتند، نه به اینكه امام‌حسین را تیر زدند، نه به اینكه اولاد را این‌طور كردند، آن‌طور كردند، خُب آن یك قضیه‌ای است، بالاخره، من در یك جا می‌گفتم كه: ما فقط یك جریان كربلا داریم می‌بینیم، اما جریان اسارت و غل و زنجیر و ... این مطالب را نمی‌بینیم، برای حضرت‌سجاد علیه‌السّلام هر یك روزی كه می‌گذشت از جریان كربلا خودش یك كربلا بود. من هیچ وقت نمی‌توانستم تصور كنم این مسأله اسارت اهل بیت را و حضرت سجاد را، الآن یادم آمد: یك وقت در یك سفر داشتم سفر خارج، آنجا در یك جایی یك دیدنی ... رفته بودم یك زندانی كه در زیر زمین بود، این واقعاً در این زیارت‌های موسی‌بن‌جعفر علیه‌السّلام كه ما می‌خوانیم: السلام علی وَ المُعَذَّبِ فی قَعرِالسُّجُون وَظُلِمِ المَطامیر¹؛ در زندانی كه در قعر قرار دارد، در این مكانی كه موسی‌بن‌جعفر زندانی شده بود اصلًا در آن مكان با چراغ می‌آمدند، یعنی در قعر زمین، كه اخیراً هم كشف كردند و به دست آوردند و در كنار دجله كه از آن طرف آب دجله به صورت نم سرایت به آن افراد و محیط و اینها داشت، و از یك طرف یك روزنه نبود، یعنی نه هوا داشت و نه نور داشت، اینجا موسی‌بن‌جعفر را زندانی كرده بودند آن هم با چه وضعیت و غل و زنجیر و این چیزها بود.