جایگاه خاص وجودی همه موجودات و ارتباط آنها با خداوند

روضۀ سیدالشهدا علیه السّلام

السَّلامُ علَی الحسینِ، و علیٰ علیِّ بنِ الحسین، و علیٰ أولادِ الحسینِ و علیٰ أصحابِ الحسین.

بعد از ظهر عاشوراست. اصحاب یکی پس از دیگری شهید شده‌اند، اولاد آن حضرت، برادران آن حضرت شهید شده‌اند. حضرت محاجّه می‌کند، برای مردم خطبه می‌خواند: «مردم مگر من پسر پیغمبر شما نبودم؟! آیا حقی از شما تضییع کردم؟! آیا حلالی را حرام کردم؟!» فلم یُجیبوه إلّا بالسُّیوف.

حضرت در این موقع نگاه به‌سوی خیام حرم می‌کند، نگاه به‌سوی خیمۀ شهدا می‌اندازد، می‌بیند این اجساد مطهّر به روی زمین افتاده‌اند. دیگر اطراف آن حضرت یار و یاوری نیست. یک نگاه دیگری هم به‌سوی خیام حرم می‌کند، زن و بچۀ خود را بی‌پناه در میان این لشگر [می‌بیند]. صدا می‌زند:

یا مُسلِمَ بن عَقیل، یا هانیَ بن عُروَة! ای یاران من کجا رفتید؟! مگر امامتان را تنها در دست این لشگر نمی‌بینید؟! یا زُهَیرُ یا بُرَیرُ یا مُسلِمَ بن عَوسَجَة، یا علیَّ بنَ الحسین! ما لی أُنادیکُم فَلا تُجیبونی و أدعوکُم فلا تَسمَعونی؛ چرا صدای امامتان را نمی‌شنوید؟! چرا صدا می‌زنم، جواب نمی‌دهید؟!

أأنتم نیامٌ فأرجوکُم تَنتَبِهونَ؟ أم زالَت مَوَدَّتُکُم عن إمامِکُم فَلا تَنصُرونَه؟ فَهذِه نِساءُ النَّبی لِفَقدِکُم قد عَلاهُنَّ النُّحولُ.

مگر این زن و بچۀ پیغمبر را در میان لشگر نمی‌بینید؟! مگر این آثار نگرانی و ترس را در آنها نمی‌بینید که دیگر یار و یاور خود را از دست داده‌اند و حالت انکسار و یأس بر آنها مستولی شده است؟!

قوموا مِن نَومَتِکُم أیّها الکِرامُ و ادفَعوا عن حَرَمِ الرّسولِ الطُّغاةَ اللِّئامَ!¹

﴿وَسَيَعۡلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ﴾² آلَ محمدٍ ﴿أَيَّ مُنقَلَبٖ يَنقَلِبُونَ﴾.³و⁴

باسمِک اللَهمّ و نَدعوک و نُقسِمُک و نَرجوک بحقّ محمدٍ و أهل‌بیته الأطهار یا الله!

پروردگارا ما را ببخش و بیامرز! تا ما را نیامرزیده‌ای از این دنیا مبر! قلم عفو بر جمیع جرایم اعمال ما بکش! پروردگارا اسلام و مسلمین نصرت عنایت بفرما! کفار، مخالفین، ذلیل و خوار بگردان! پروردگارا ما را از صراط ائمه علیهم السّلام منحرف مگردان! در دنیا از زیارت و در آخرت از شفاعتشان بی نصیب ننما! پروردگارا در فرج امام زمان علیه السّلام تعجیل بفرما! ما را از منتظرین واقعی و حقیقی آن حضرت قرار بده!