تأثیر اختلاف شاکله و خصوصیات نفسانی در سلوک

یکی به عکس می‌گوید: «خوب شد این آقا از این حرف‌ها می‌زند؛ باید از این حرف‌ها بزند! این حرف‌ها را جایی نمی‌گویند. این حرف‌ها خیلی خوب است.» هر دو باید باشد. تخطئه کردن یکی و به دیگری گرایش پیدا کردن غلط است!

هدف از برگذاری مجالس عزاداری

ولایت امام حسین این نیست که بیایی بنشینی و گریه کنی! عاشورا هر سال می‌آید و می‌رود. تا وقتی که آن ولایت حضرت ـ که برای آن ولایت، بدنش را زیر سم اسب‌ها انداخت ـ برای تو تجلی نکند، از این گریۀ بر سیدالشهدا چه طرْفی می‌بندی و چه نتیجه‌ای می‌گیری؟!

مدام بنشین و گریه کن! [ایام عزاداری] تمام شد و رفت! گریه خیلی ثواب دارد! در روایت داریم که امام صادق فرمودند: «کسی که به‌اندازۀ بال پشه‌ای برای مصیبت جدم گریه کند بر آتش جهنم حرام است که بدن او را بسوزاند!» ¹ [و در روایتی دیگر داریم:] «حتی اگر گریه‌ات نمی‌آید تباکی کن (خودت را به گریه بزن)!»² ولی [مهم این است که] این گریه بتواند در تو یک نقش عملی ایجاد کند و باطنت را به ولایت سیدالشهدا وصل کند. سیدالشهدا فقط یک بدنی که به روی زمین افتاد نبود. عرض کردم سیدالشهدا آن ولایت بود. آن سرّی بود که تمام عالم وجود و ماسوی‌الله را گرفته بود. باید آن را بفهمی و آن را در نفْس ایجاد کنی. خودت را باید به آن برسانی!

منظور از انعقاد این مجالس، احیای ذکر ائمه است؛³ نه اینکه ما بیاییم مسائل را دو دسته کنیم، و مسائل ولایت را در یک‌طرف قرار دهیم و مسائل توحید را در طرف دیگر. احمق! آن ولایت را هم نفهمیده‌ای! آن ولایت نیست! آن در سر  زدن و به ظاهر گرایش پیدا کردن است. آنهایی که آمده‌اند و مسئلۀ ولایت را از مسئلۀ توحید جدا کرده‌اند، بویی از ولایت نبرده‌اند و نفهمیده‌اند ولایت چه خبر است.

راه‌گشا نبودنِ گریه بر سیدالشهدا بدون توجه به هدف حضرت