روح و ادراک داشتن اجرامِ سماوی

مردم جمع شدند و زنان گریه می‌کنند. بعضی برای اطفالِ گرسنۀ اهل‌بیت نان و خرما می‌دهند! حضرت امّ‌کلثوم اینها را از دست اطفال می‌گیرد و به جمعیت پرتاب می‌کند و می‌فرماید: «إنَّ الصّدقةَ عَلینا حَرام.» بعد به این زنانی که ناله و شیون می‌کنند، خطاب می‌کند: «ای زنان شما گریه می‌کنید و مردانِ شما ما را می‌کُشند! فرزندان رسول خدا را سَرِ  می‌بُرند؛ اهل‌بیت آن حضرت را با غُل و زنجیر، سوار بر شتران برهنه می‌کنند و در مَرأیٰ و منظر مردم قرار می‌دهند!» می‌گویند: در این‌ موقع صدای آن حضرت ساکت شد و آن حضرت آرام گرفت.

وقتی نگاه کردند, دیدند سر ابی‌عبدالله در مقابل آنهاست. همین ‌که حضرت زینب سر برداشت و سر برادر را دید. چنان پیشانی خود را به مَحمل زد که خون از او جاری گشت! با سر برادر خطاب می‌کند:

«ای هلالی که هنوز کامل نشده‌ای و غروب کردی!»

«سخنی هم با دخترت بگو که نزدیک است قلب او ذوب گردد!»

﴿و سَيعلَمُ الَّذينَ ظَلَموا﴾² آلَ مُحمَّدٍّ ﴿أيَّ مُنقَلَبٍّ يَنقَلِبون﴾³و⁴

باسمِکَ اللَهمّ و نَدعوکَ و نُقسِمُکَ و نَرجوکَ بِحَقِّ مُحمّدٍ و أهلِ‌ بَیتِه الأطهارِ یا الله!

پروردگارا، ما را ببخش و بیامرز! تا ما را نیامرزیده‌ای از این دنیا مبر! قلم عفو بر جمیع جرائم ما بکش! پروردگارا، اسلام را نصرت عنایت کن! شیعیان امیرالمؤمنین علیه السّلام را تأیید بنما!

اللهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد