15

زادۀ مرجانه از مستی قَضیب *** می‌زدش بر حُقّۀ لعلِ رَطیب
[پور اَرقَم را از آن کردار زشت *** دل برآشفت و شکیب از دستْ هِشت]
لب‌گزان گفت ای لعین چوب از جفا *** بازگیر از بوسه‌گاه مصطفی¹
«زید بن ارقم در آنجا حاضر بود؛ وقتی این منظره را مشاهده نمود، صدا برداشت:
”ای پسر زیاد! چوب از این لب و دندان بردار! به خدا قسم می‌دیدم رسول خدا را که بارها این لب و دندان را می‌بوسید.“»²
ألا لَعنةُ اللهِ علَی القومِ الظّالمین!
﴿وَسَيَعۡلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ﴾³ آلَ محمّدٍ ﴿أَيَّ مُنقَلَبٖ يَنقَلِبُونَ﴾.⁴⁵
اللهُم صَلِّ عَلیٰ محمّدٍ و آلِ محمّدٍ
1. دیوان نیّر تبریزی، مثنوی آتشکده، بخش 35، ص 146.
2. رجوع شود به الصواعق المحرقة، ص 194 و 198 و 199.
3. سورۀ شعراء (26) آیۀ 227.
4. سورۀ شعراء (26) آیۀ 227.
5. تفسیر القمی، ج 2، ص 125.