راه وصول به حقیقت توحید و ولایت

امّا حالا اگر بیاییم نگاه کنیم ولیّ عالم امکان، امام علیه السّلام بالای سر ما حاضر و ناظر است از پلک چشمی که دارد می‌زند، این دستگاه افکار مرا نمی‌خواند، فقط صورت ظاهری مرا برمی‌دارد و این‌قدر من خودم را جلوی آن دوربین باخته‌ام؛ امّا آنی که افکار و نفس مرا دارد می‌‌خواند و خیالات مرا قبل از اینکه پیدا بشود خوانده است! قبل از اینکه پیدا بشود! ما این موجود را فراموش کردیم و گذاشتیم کنار و انداختیم در جزایر خالدات، انگار نه انگار که خدا هم‌چنین وجودی را خلق کرده که یک‌ همچنین تدبیر و اداره و ولایتی دارد. انگار نه انگار این معنا را اگر ما در خودمان... یک خرده بترسیم و نسبت به آیندۀ خودمان نگران باشیم، حداقل به اندازۀ یک دوربین فیلم‌برداری روی امام زمان حساب می‌کنیم. آن‌وقت تفاوت نمی‌کند و کارهایمان فرق نمی‌کند؟! اگر به اندازۀ یک میکروفنی که صدا را ضبط می‌کند ما روی امام زمان حساب کنیم، یا نصف آن، آن‌وقت به نظر نمی‌رسد که در اعمال و رفتارمان این مسئله تفاوتی داشته باشد؟! خیلی فرق می‌‌کند! 

خدا در همه جا هست، ولایت امام در همه جا هست. امام علیه السّلام می‌گوید: این طرف و آن طرف نمی‌خواهد بروی، تو قدم به صدق جلو بگذار، آن‌وقت ببین دستگیری مرا ببین می‌بینی یا نمی‌بینی؟ به صدق بگذار نه به دروغ این مسئلۀ مسئلۀ خیلی مهمّی است به صدق گذاشتن خیلی مهم است. انسان خودش را گول نزند و منافع دنیوی‌اش را بر منافع اخروی ترجیح ندهد و به خاطر خوش‌آمد گویی یک عدّه‌ای نسبت به مطالبش اغماض و صرف‌نظر نداشته باشد، مسئله خیلی فرق می‌کند.

این ولایت امام علیه السّلام با انسان هست و انسان را دستگیری می‌کند. رفتن به این طرف و آن طرف ذهن را از جذب به ولایت و از توجّه به ولایت منصرف به مظاهر می‌کند؛ منصرف... مظاهر چیست؟ همان کعبه که مردم می‌آیند و دور آن می‌گردند و لبّیک و لا إله إلّا الله می‌گویند، حرم امام حسین که می‌آیند و دور می‌زنند، گریه می‌کنند، روضه می‌خوانند و زیارت می‌کنند، حرم امام رضا ببینید! درحالی‌که امام حسین همه جا هست، امام حسین در خانۀ ماست امام حسین همراه ما هست. امام رضا همراه ماست زیارات آنها را باید رفت! نه اینکه... امّا نه اینکه انسان بخواهد خدا را فقط در آنجاها پیدا بکند، این شرک است! اگر ما به مشهد برویم به این عنوان که امام رضا در آنجاست، این شرک است! امام رضا همه‌جا هست؛ ما امام رضا را محدود به قالب جسمانی کرده‌ایم و او را در یک قفس تن و قفس ظاهر و کثرت محبوس کرده‌ایم،درحالی‌که امام در قالب نمی‌گنجد، حقیقت امام در قالب نمی‌گنجد! بدن امام در آنجا هست، امّا امام که آن بدن نیست، گرچه آن بدن هم بدن متبرّک و طاهر و مطّهر است؛ ولی ولایت امام را پذیرفتن یعنی: به‌جای اینکه تو پیش امام رضا بروی، امام رضا و امام زمان را بیاوری در خانه‌ات. این سلوک است و این راه الی الله این طریق الی الله است.