استجابت دعوت خدا و رسول موجب احیای قلوب

شرح فقراتی از دعای قنوت نماز عید فطر

 در دعای امروز می‌خواندیم: «اللَهمّ إنّی أسألک خیرَ ما سَئلکَ به عبادُک الصّالحون!» خدایا من این یک ماه را روزه گرفتم، ولی خودم را در شأن و موقعیّت اینکه در زمرۀ صلحا دربیاورم نمی‌بینم و خودم را در این وضعیّت احساس نمی‌کنم؛ اما کرم تو اقتضا می‌کند که من این دعا را بکنم! خودت گفته‌ای که این کار را انجام بدهم و خودت گفته‌ای که الآن به این‌نحو تو را بخوانم، پس حالا خودت هم اجابت کن و خودت هم راه را باز کن و خودت هم موانع را کنار بزن و خودت هم آن إحیا را انجا بده!

اللَهمّ إنّی أسألک خیرَ ما سَئلکَ به عبادُک الصّالحون؛ «خدایا از تو سؤال می‌کنم بهترین چیزی را که نصیب بندگان صالح خودت کردی!»

نه چیزهای خوب، بلکه آن بالاترین را می‌خواهم! خدا دارد می‌گوید: من که بخل نمی‌کنم، تو چرا در دعا بخل می‌کنی؟!

 آن بالاترین چیزی که خدا به بندگان صالح خودش عنایت کرده است چیست؟ آن لقاء پروردگار است: ﴿فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا﴾.¹

 رفقا، به کمتر از لقای خدا قناعت نکنیم! این حرف‌ها که «تو کجا، آنجا کجا؟! تو کِی می‌توانی به آنجا دسترسی پیدا کنی؟!» همه‌اش حرف‌های شیطان است! به شیطان بگوییم: تو چون خودت دور شده‌ای، حالا به‌سراغ ما آمده‌ای و می‌خواهی ما را هم دور کنی! نه آقاجان، سر ما کلاه نمی‌رود! خدا به ما گفته است و اولیائش به ما خبر داده‌اند و مطالب به‌دست ما رسیده است و إن‌شاءاللَه در زیر سایۀ اولیای خدا و ائمۀ معصومین و امام زمان عجّل اللَه تعالیٰ فرجه الشریف می‌رسیم و خواهیم رسید و إن‌شاءاللَه حضرت دست همۀ ما را خواهد گرفت!

و أعوذُ بکَ ممّا استَعاذَ مِنه عِبادُک المُخلِصونَ؛² «خدایا، ما به تو پناه می‌بریم از هرچه که بندگان مخلصت از آن پناه بردند و نسبت به آن احتراز داشتند!»