تحقق‌بخشی امام زمان به حقیقت الله اکبر

پیغمبر اکرم فرمودند: 

«و اما سبحان الله، چون پروردگار متعال می‌دانست که مردم او را به غیر آنچه که متّصف است توصیف می‌کنند و بر او کذب می‌بندند، لذا پروردگار قبل از اینکه اینها بیایند او را به خطا نسبت بدهند، خود را از توصیف مردم و از افترا و از کذب‌هایی که برحسب مدرکات خودشان به او نسبت می‌دادند، منزه گردانید و گفت سبحان الله.

و چون پروردگار می‌دانست که مردم نمی‌توانند شکر نعمات او را ادا کنند و در این مرحله قاصرند، قبل از اینکه آنها بیایند متنعّم به نعمات الهی بشوند، پروردگار خود را متّصف به حمد کرد و فرمود الحمد لله. حمد و ستایش اختصاص به پروردگار دارد. و اگر این کلام نبود پروردگار بر هیچ یک از خلایق اِنعام نعمت نمی‌فرمود.

و لا إله إلّا الله پیغمبر اکرم به آن مرد یهودی می‌فرماید:

معنای لا إله إلّا الله یعنی توحید صِرف و این کلمه کلمه تقوا است و هیچ‌کس داخل بهشت نمی‌شود الاّ به [واسطه] این کلمه.

یعنی استفاده از فیوضات پروردگار فقط انحصار در ادراک این کلمه را دارد، نه در گفتن آن. فقط این کلمه. و این کلمه کلمه تقوا است. یعنی کلمه تقویت و نیرو و توان بخشیدن است. چون در روز قیامت آن کفّه عملی سنگین‌تر است که این کلمه بیشتر در آن متحقق‌تر باشد و این کلمه باعث ثقل کفّه اعمال ما در روز میزان می‌شود.

و اما کلمه مبارکه الله اکبر، پیغمبر می‌فرماید:

بالاتر از این کلمه کلمه‌ای وجود ندارد و محبوب ترین کلمه در نزد پروردگار کلمه الله اکبر است.

آن وقت، آن یهودی سؤال می‌کند: «ثواب کسی که این کلمات را ادا کند چیست؟»

حضرت می‌فرمایند:

کسی که سبحان الله بگوید، مادون عرش جمیع خلایق با او تسبیح پروردگار را می‌کنند و ثواب ده مقابل به او می‌دهند. کسی که الحمد لله بگوید ـ معنای گفتن، گفتن باطن است. یعنی تحقّق به معنای حمد ـ پروردگار متعال در درجات عالیه از بهشت او را جای می‌دهد و این همان معنای آیه شریفه است ـ پیغمبر می‌فرماید ـ ﴿تَحِيَّتُهُمۡ فِيهَا سَلٰمٞ وَءَاخِرُ دَعۡوَىٰهُمۡ أَنِ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعٰلَمِينَ﴾¹. بهشتیان وقتی که به هم می‌رسند تحیّت آنها سلام است ـ حالا بماند که سلام چیست؟ ـ و آخرین دَعوی آنها و ادّعا و مقال آنها حمد پروردگار است ﴿ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ ٱلَّذِيٓ أَذۡهَبَ عَنَّا ٱلۡحَزَنَ إِنَّ رَبَّنَا لَغَفُورٞ شَكُورٌ﴾.²