جایگاه امام زنده در فرهنگ شیعه

و الآن بعد از گذشت دوازده سیزده سال از فوت مرحوم آقا ـ رضوان الله علیه ـ تا آنجا که به نظرم می‌رسد که قطعا این‌طور بوده و قطعا می‌توانم مثل خورشید در رابعة النهار شهادت بدهم که عنایت و لطف امام رضا علیه السّلام در تمام این موارد شامل حال این فقیر بوده است؛ [که] احساس می‌کردم در اینجا باید این کار را انجام داد، در اینجا این را انجام نداد. چرا؟ چون از اول رفتیم و گفتیم ما نمی‌فهمیم، نمی‌فهمیم. آنها هم همین کسی که می‌گوید می‌فهمیم، [می‌گویند] حالا برو! افسار را گردنش می‌اندازند؛ ولی اگر کسی آمد گفت نمی‌فهمم، آنها خیلی نگاه نمی‌کنند که راست می‌گویی یا نه؟! همین‌قدر که یک خُرده اعتراف کرد، آنها همین‌قدر را قبول می‌کنند، آنها بزرگ هستند مثل ما که نیستند!

یک‌دفعه من به امام زمان ـ‌ ما با امام زمان کلمات قصاری داریم ـ می‌گویم: «امام زمان! می‌خواستی امام زمان نشوی. حالاکه شدی، باید ما را تحمل کنی. می‌خواستی امام زمان نشوی.» کسی که امام زمان می‌شود بالأخره باید هم بزرگ باشد، باید کریم باشد، علی کل حال باید بزرگ باشد و دستگیری کند .

این روش بزرگان است، روش اولیا است، روش کِرام است. آنها با ما فرق می‌کنند. حال و هوای آنها با ما فرق می‌کند. آنها در یک جای دیگر هستند و ما در کجا هستیم!؟ ما در تخیلات و اعتبارات و هواها گرفتار هستیم، آنها در عالم قدس هستند؛ ما کجا و آنها کجا؟! علی کل حال، این فرق بین فقه اهل‌سنت و بین فقه شیعه است.

علت حرمت تقلید از میت

لذا دلیل حرمت تقلید از میت هم از همین‌جا نشئت می‌گیرد. چرا تقلید از میت [جایز نیست؟] شما از یک مجتهد تقلید کردید، الآن آن مجتهد از دنیا می‌رود، از همین الآن باید به یک مجتهد زنده مراجعه کنید، تمام. اینکه از مجتهد مرده و میت تقلید کردن حرام است به خاطر همین است، چون دیگر سندیت ندارد. فقط یک احکامی بوده که در رساله توضیح المسائل نوشته شده و این احکام حجّیتش مربوط به حیات اوست که در پشت این حکم امضای حجّیت حکم را می‌کند. الآن که از دنیا رفته، تمام شد. الآن دیگر تمام شده است.