افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (2)

 و راجع به جلسات، خب رفقا خوب است این جلسات را داشته باشند، اگر بشود جلسه عصر جمعه، یك جلسه شب سه‌شنبه هم داشته باشید، طبق همان روشی كه مرحوم آقا فرمودند.

 البته این را هم عرض كنم كه ایشان نظرشان این بود كه هر شب رفقا جلسه داشته باشند ها! منتها همان‌طوری كه عرض كردم خدمت رفقا، می‌فرمودند: دیگر شب سه‌شنبه از باب اجبار است كه دیگر اقلّا هفته‌ای یك شب جلسه باشد. در جلسه عصر جمعه مسائلی كه مطرح می‌شود مشخص است، عرض كرده‌ایم خدمت دوستان. در جلسه شب سه‌شنبه خب دوستان با هم كتاب‌های ایشان را مرور كنند، و بخوانند، مطالعه كنند، و بعد مطالبی كه به نظرشان می‌رسد با هم مطرح كنند، بگذارند از نقطه نظر علمی و فهم مطلب، پیشرفت داشته باشند. جنبه حالی را به حساب مراقبه بگذارند، اما از نقطه نظر فهم قضیه، فهم قضیه نیاز به شنیدن دارد، نیاز به خواندن و مطالعه كردن دارد، آدم نمی‌تواند همینطور یك گوشه بنشیند و به او افاضه بشود. این نیست! خود بزرگان، خودشان اهل مطالعه بودند و مطالعه را به شاگردان‌شان منتقل می‌كردند. پس این جلسه شب‌های سه‌شنبه طهرانِ مرحوم آقا برای چه بود؟ جلسات جمعه مرحوم آقا در طهران برای چه بود؟ برای درودیوار كه صحبت نمی‌كردند. ماه رمضان‌ها مرحوم آقا برای كه منبر می‌رفتند؟ شب‌های جمعه برای كه صحبت می‌كردند؟ در مشهد، در شب‌های ماه رمضان، در جلسات، مگر حرف نمی‌زدند؟ الآن رفقایی كه در مشهد بودند هستند. مگر صحبت نمی‌كردند؟ آیا وقت زیادی داشتند؟ یا می‌خواستند یك سرگرمی باشد كه حالا بالاخره ماه رمضان است و یك حرفی هم زده باشیم؟!

 همان مطالب یك‌دفعه می‌دیدید یك جمله‌اش جرقه است، آن را می‌بایست بگیرید. این‌طور بوده قضیه. خب این‌ها این حرفها را برای وقتی كه سر به زمین گذاشتند زدند، نه برای وقتی كه خودشان هستند. خب خودشان وقتی هستند كه می‌روند سؤال می‌كنند. برای الان كه سرشان را گذاشتند زمین این حرفها را برای ما نگه داشتند. این‌ها مسئله است.