افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (3)

دومی‌اش را هم دیدم.

وقتی این است، خب یعنی چه؟ یعنی این آدم خائن است دیگر! تمام شد! یعنی این آدم دروغ‌گو است دیگر، این آدم دروغ‌گو است. این كه در این قضیه دروغ می‌گوید، آیا در مسائلی كه آینده پیش می‌آید راست خواهد گفت؟ آیا راست خواهد بود؟ یا نه، در آن‌ها هم دروغ خواهد بود؛ كه بود!

آن‌وقت شمای طرفداران علامه طهرانی را می‌بینیم كه دنبال این آدم راه افتادید و دست دریوزگی و گدایی و ذلت و پستی را پیش این افراد برای رسیدن به مطامع خودتان دراز كردید. منبر بگذارید این‌طرف بروید تبلیغ، آن‌طرف بروید تبلیغ ...، آخرش دیدید چه شد؟ دیدید؟ چرا؟ چون «اینجا» را به كار نینداختید. نگرانی ما برای این بود.

در جریان بعدی هم همین طور. حالا در نوبت بعدی به آنچه كه می‌خواستند نرسیدند. این جریان اخیر، رفته بودند دنبالِ ... حالا به این یكی نرسیدند!

پس صرف ادعای عرفان ملاك نیست. مگر این‌ها ادعای عرفان ندارند؟ مگر ادعای پیروی مكتب آقا را ندارند؟ چرا باید به این بدبختی بیفتند؟ هرچه را كه می‌بینند، انكار می‌كنند، هرچه‌را. آیا عرفان فقط به این است كه بیایند بگویند: نه خیر، آقای كذا بیاید تا دفاع كنیم ...

یا اینكه نه، خودت را چقدر با این مبانی وفق دادی؟ خودت چقدر جلو آمدی؟ خودت چقدر جلو آمدی؟

دست ارادت خود را به كه دادی؟ به یك آدمی كه در چشم مردم نگاه می‌كند و دروغ دارد می‌گوید؟ حالا بقیه مسائل دیگر بماند. آن كسی كه می‌آید دروغ می‌گوید، دیگر سایر كارهایش چه خواهد شد؟ چون همه این مسائل در حول و حوش صداقت و دروغ سنجیده می‌شود دیگر. اگر ظلم یا عدالتی بخواهد انجام بشود در قضیه دروغ و صداقت است. رعایت حال مردم و حفظ اسرار مردم و ... در دروغ است. كسی كه می‌آید خیانت می‌كند، خب دیگر نمی‌تواند راست بگوید، پس مجبور است دوباره دروغ بگوید. كسی كه می‌آید دزدی می‌كند، خب نمی‌تواند بیاید داد بزند: ایها الناس بدانید من این‌قدر دزدی كرده‌ام!