افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (3)

اگر قرار است مردم را با شعار جلو ببریم و حرف بزنیم، حرفی نداریم. اگر قرار بر این است كه روز قیامتی باشد و امام صادقی بیاید از من طلبه بازخواست كند، كه تو كه درس‌های مرا خواندی، تو كه آمدی ادعای تبلیغ مرا كردی، این حرف‌ها و آن شر و ورها چیست كه داری می‌زنی، بنده چه جواب امام صادق را بدهم؟ چه بگویم به امام صادق؟ توجه می‌كنید؟ وقتی كه شما می‌آیید در كتابت برمی‌داری می‌نویسی هارون و مأمون از مفاخر اسلام است، من الآن در اینجا مشكل پیدا می‌كنم، هركه می‌خواهی باش. وقتی شما می‌آیی در كتابت می‌نویسی كه ابوحنیفه از مفاخر اسلام است، اینجاست كه من مشكل پیدا می‌كنم، اگر نه، این اعتقادات برای خودت باشد، شما این اعتقاداتت را با خودت به قبر ببر، با شما كاری ندارم. اعتقاداتت را به زن و بچه‌ات هم بگو، باز من كاری ندارم. من نیامده‌ام سرّی را فاش كنم، چطور اینكه خیلی چیزها را می‌دانم كه معتقداتت است، در مجالس خصوصی هم گفته شده، ولی بنده اسم نمی‌آورم و نمی‌گویم، یك كلمه‌اش را هم نمی‌گویم، خب مربوط به خودت است، حالا تغییر پیدا كرده یا نه از همین گوینده‌ها، نویسنده‌ها و امثال ذلك به من ارتباط ندارد. شما كه می‌آیی و مطلب را در كتاب می‌آوری و برای همه پخش می‌كنی و این مردم شما را به عنوان یك عالِم اسلامی قبول می‌كنند، حالا برای بنده مسئولیت می‌آید. بنده نگویم؟ جلویم امام صادق ایستاده؛ بگویم، صدای تو درمی‌آید. خب صدای تو در بیاید بهتر است، صدای تو دربیاید، ولی من جلوی امام صادق سرافكنده نباشم؛ اشكال ندارد. رفقا می‌دانند كه وقتی بنده رساله نماز مرحوم آقا را تعلیقیه می‌زدم به عربی، البته قرار است به فارسی هم ترجمه بشود این رفقا آمدند به من گفتند كه آقا این تعلیقات را با همین كیفیت چاپ كنیم؟ گفتم مگر چیست؟ گفتند آخر این تعلیقات خیلی تند است. اصلا شما اینجا زیربنای فتوای آقا را زده‌اید.