جایگاه علوم الهی در مقایسه با علوم دیگر

تأسی طلبه در بیان حق، به چهارده معصوم 

این عبارت بود از علم و نیت. حال که ما در اینجا آمده‌ایم باید متوجه این قضیه باشیم که باید چه کنیم، حرف چه کسی را باید گوش بدهیم، مطلب چه کسی را باید بپذیریم و راه و روش خود را چه راه و روشی قرار بدهیم!

ما در اینجا غیر از امام صادق کسی را نمی‌شناسیم! طلبه غیر از امام صادق نباید کسی را بشناسد؛ یعنی فقط چهارده معصوم! طلبه غیر از امام زمان نباید کسی را بشناسد؛ هر کسی می‌خواهد باشد! ما صاحب اختیار خود را امام زمان می‌دانیم و بس، تمام شد! از آن بای «بسم الله» که شروع می‌کنیم، باید به‌دنبال این باشیم که حضرت از ما چه می‌خواهد؛ حضرت از ما چه حرفی و چه اقدامی را می‌خواهد، حضرت از ما چه نوع درس خواندنی و چه نوع معاشرتی را می‌خواهد! ما باید همیشه این را در نظر داشته باشیم، هر کسی می‌خواهد خوشش بیاید و هر کسی می‌خواهد بدش بیاید! طلبه فقط باید متوجه این باشد که آن کسانی که در روز قیامت او را مورد خطاب قرار می‌دهند، چهارده معصوم هستند و کس دیگری نمی‌تواند!

یک وقت من در برخی از مجالس، مسائلی را مطرح می‌کردم. بعضی‌ها آمدند گفتند: آقا، این مطالبی را که شما مطرح می‌کنید شاید به مذاق خیلی‌ها خوش نیاید!

ـ گفتم: خب خوش نیاید! 

ـ گفتند: آقا ممکن است برای شما مسئله‌ای پیش بیاید!

ـ گفتم: خب مسئله‌ای پیش بیاید!

یعنی شما می‌خواهید بگویید که من آن مطالب حقی را که به‌نظرم حق می‌آید نگویم؟! حال اگر به‌نظر فرد دیگری طور دیگری می‌آید، خُب بیاید و بیان کند! مگر ما جلوی حرف زذن دیگران را گرفته‌ایم؟! الحمدلِلّه صبح تا شب همه‌گونه صحبت‌ها هست و هیچ ایراد و مانعی هم نیست، خُب ما هم هر دو هفته‌ای، یک ساعت صحبتی کنیم [و مجلس شرح حدیث عنوان بصری داشته باشیم]!

طلبه فقط و فقط باید امام مجتبی و امام سجاد و امام صادق و امام زمان را مد نظر داشته باشد. ائمّه علیهم السّلام روایاتی گفتند، آنها را حاضر ببیند و بر احوال خود شاهد ببیند و فقط منظور او رسیدن به تکامل علمی و دینی و روحی باشد.