مسئولیت طلاب علوم دینی در دفاع از مکتب تشیع

در همان زمان سابق خود ما هم امتحان می‌دادیم و امتحانات مشکلی از ما می‌گرفتند، امتحانی که اصلاً در کتاب نبود! لذا ما در آن موارد نقاط ضعف و قوّت خود را می‌فهمیدیم و در صدد رفع نقاط ضعف برمی‌آمدیم و مدام اظهار تمایل می‌کردیم که آن جلسات دائماً تکرار شود و صرفاً امتحان نباشد، بلکه مچ ما گرفته شود تا بفهمیم کجای کار ضعف داریم و باید به کجا رسید و برای رسیدن به مطلب باید چه روشی را در پیش بگیریم! لذا دستشان درد نکند که چنین وضعیّتی بود.

بنابراین باید مسئلۀ امتحان را ـ که إن‌شاءالله قرار بر این است از همین چند روز آینده نسبت به آن تصمیم گرفته شود ـ به‌عنوان یک نعمت الهی تلقّی شود و رفقا در کیفیّت بحث و مطالعۀ خود، آن نقاطی که به نظرشان ضعف می‌رسد را در مباحثه کردن با استادِ امتحان و در رد و بدل کردن، جواب دادن، صحبت کردن و بحث کردن [برطرف کنند] و به آن نقاط ضعف برسند و بدانند که در چه موارد و نقاطی باید بیشتر کار کنند.

اساتید امتحان هم فقط برای امتحان نیستند،؛ آنها کیفیّت مطالعه و کیفیّت رسیدن به مطلب را به افراد یاد می‌دهند، که کجا بزنگاه مطلب است و به آنجا بچسبید، کجا نقاطی است که باید در درس به آن توجه کرد و باید متوجه آن باشی! بنابراین این مسئله خیلی مهم است.

نظر من در وهلۀ اوّل این بود که هرچه فاصلۀ امتحان کمتر باشد بهتر است، ولی این‌طور‌که مطرح کردند شاید در وهلۀ اوّل مقداری با آنچه که مورد نظر من هست فاصله داشته باشیم، لذا جلسات امتحان تقریباً هر یک ماه و نیمی تشکیل می‌شود و رفقا تمام سعی و همت و کوشش خود را به‌کار می‌بندند تا حتماً حتماً بدون هیچ عذری در این مجلس حاضر شوند! چون خلاصه، باید بدانند که مجلسی است که از دستشان می‌رود و آن شخص هم دوباره نمی‌آید یکی دیگر را امتحان کند! عمر از دست می‌رود و در اینجا نمی‌شود عذری را پذیرفت.