مسئولیت طلاب علوم دینی در دفاع از مکتب تشیع

مطلب دیگری که باید در اینجا مورد توجه قرار بگیرد، مطالب دیگری است که در کنار مسائل درسی به آنها پرداخته می‌شود! لذا برنامه‌هایی قرار داده‌اند که إن‌شاءالله نسبت به آن برنامه‌ها توجه می‌شود و از میان آنها انتخاب می‌شود و رفقا احساس خواهند کرد که در پیشرفت زمان، عمر آنها نتیجه خواهد داد و همین‌طور بعد از گذشت یک سال و دو سال متوجه خواهند شد که این یکی دو سال با سال‌های قبل تفاوت داشته و اختلاف، خیلی اختلاف فاحشی بوده است. و برای هر کسی، در هر مرحله‌ای که هست، نسبت به مسائل مختلف برنامۀ خاصی هست.

و همین‌طور رسیدن به اساتید، پیدا کردن استاد، پیدا کردن هم‌مباحثه، صرفه‌جویی در وقت و رسیدن بهتر به مطالب، از جمله مسائل مهمی است که إن‌شاءالله مدّ نظر قرار می‌گیرد.

و مطلب دیگر: همگام شدن و همراه شدن با مطالب و مسائل روز است که همان‌طوری‌که عرض کردم با توجه به اختلافی که در دو زمان سابق و زمان فعلی برای ما وجود دارد، اهل‌علم و به‌خصوص رفقا ـ که إن‌شاءالله سربازان امام زمان و مدافعان حریم تشیّع هستند ـ [باید متوجه باشند که] دفاع از حریم تشیّع باید در ابعاد مختلف، از نقطه‌نظر اجتماعی، در سطح وسیع و یا در سطوح مختلف مورد توجه قرار بگیرد که برای این قضیّه نیز برنامه‌هایی داریم و امیدواریم که إن‌شاءالله به حول و قوّۀ خداوند و با تأیید امام زمان علیه السّلام رفقا بتوانند هرچه بهتر و بیشتر از این مسئله استفاده کنند.

برنامه‌های آموزشی طلاب زمان مرحوم علامه طهرانی

و مطلب آخری که نیاز به تذکر ندارد و فقط از این باب است که رفقا این مطلب را از ما شنیده باشند این است که: رفقا بدانند که مطالبی که مطرح می‌شود، در راستای همان مسائل و مطالبی است که در زمان مرحوم آقا بنده در مشهد عهده‌دار آن بودم! این رفقایی که در آن زمان بودند می‌دانند که مرحوم آقا بنده را مسئول مسائل طلاب کرده بودند و این قضیّه در همان زمان ادامه داشت و همه از ثمرات آن دوران مطالبی در نظر دارند. متأسفانه بنا بر عللی معلومه یا غیر معلومه پس از گذشت چند ماه از رحلت مرحوم آقا، با توجه به بُعد مکانی و مشکلاتی که من در همان موقع نسبت به جریانات و قضایا و اشتغالاتِ در اینجا داشتم، دیگر نتوانستم به آن وضعیّت ادامه بدهم و بعد از گذشت چند ماه از آن مسئولیّت کناره‌گیری کردم؛ ولی این مطلب همین‌طور در نظر من بود و نسبت به این چند سال هم خودم را ملامت می‌کنم و به رفقا حق می‌دهم که به من اعتراض داشته باشند که چرا در این مدت ما نسبت به این مسئله کوتاهی کردیم! ولی خب از آنجایی‌که می‌گویند: «جلوی ضرر را از هرجا که بگیری منفعت است!»¹ بعد از اینکه مطالب زیادی شنیدیم و از هر طرف مسائل مختلفی به گوش ما رسید، بنا را بر این گذاشتیم که همان وضعیّت و کیفیّت در زمان مرحوم آقا ـ منتها به شکلی وسیع‌تر و پربارتر و بسیار پرثمرتر ـ در جمع ما حاکم و رایج و دارج شود. و امیدواریم که رفقا نسبت به این مسئله اهتمام کامل داشته باشند و به تنبلی ما نگاه نکنند، بلکه به منافعی که متوجه خود آنها خواهد شد توجه کنند و نسبت به برنامه‌هایی که به آنها داده می‌شود دقیقاً توجه کافی داشته باشند. از این نقطه‌نظر می‌توانم خدمت رفقا عرض کنم که إن‌شاءالله بعد از گذشت مدتی، همه مشمول دعا‌های رفقا قرار خواهند گرفت و گرچه شاید در ابتدا قدری مسئله [سخت باشد، ولی] اگر تحمل کنند و صبر کنند به صلاح است و خودشان متوجه منافع آن خواهند شد، و فقرا را از دعای خیر فراموش نکنند!