اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

مراقبه یعنی عمده و بلکه همۀ سلوک

لذا بزرگان همیشه سعی داشتند که این مطلب را به یک نحوی به افراد و مرتبطین خودشان بقبولانند که [عمدۀ] مطلبِ سلوک، مراقبه‌اش است، نه آن موادی که شما برای ناهار داخل دیگ می‌ریزید. آن موادی (سبزی و اینها) که از بقالی و قصابی می‌خرید و [در دیگ] می‌ریزید، مراقبه‌اش مهم است؛ حالا که این مواد را ریخته‌اید، باید آتش را روشن کنید، آبش به‌اندازه باشد که سرنرود، حرارتش باید به‌اندازه باشد، ده دقیقه به ده دقیقه باید سربزنید و ببینید این در چه وضعی و موقعیتی است. اگر [این کار را] نکنید همه‌چیز از بین می‌رود، آن موادی هم که ریخته‌اید از بین رفته، پولتان هم از بین رفته و باطل شده است. این دستوراتی که بزرگان به افراد اعطا می‌کنند، مراقبه در این دستورات، اصل و نودوپنج درصدِ قضیه است.

فرض کنید که شما بیمار بشوید و به دکتر بروید، دکتر برای شما نسخه بدهد، شما هم بروید داروخانه، همۀ دواها را بگیرید و بعد همه را روی طاقچه بگذارید و دست به آن نزنید! خب، خوب نمی‌شوید! فایده‌ای ندارد! باید دارو مصرف کرد، سرِساعت هم مصرف کرد. بگویید آنتی‌بیوتیکی که گفته هر هشت ساعت یک دفعه [بخور]، من دو دفعه [را] پشت‌سرهم [بخورم] و از آن‌طرف چهارده یا پانزده ساعت [بدون مصرف دارو] می‌گذارم. این‌طور که نمی‌شود! فایده‌ و نتیجه‌ای بر این مسئله مترتب نمی‌شود.

این مراقبه، به لفظْ یک مطلب خیلی راحتی است؛ ولکن وقتی که انسان فکر کند، می‌بیند که اصلاً همۀ سلوک یعنی همین. همۀ سلوک یعنی پرداختن به این قضیه که انسان چگونه بهترین استفاده را از این موادی که در اختیارش قرار داده شده است [ببرد]. همۀ این مواد در کتاب‌ها و صحبت‌ها ریخته شده است، در مطالبی که از بزرگان نقل می‌شود قرار دارد. خب حالا چطور باید از این استفاده کرد؟! چطور باید از این بهره‌گیری کرد؟! چطور باید فایده بُرد؟!