اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

ضرورت اجرا کردنِ مطالب اولیاء الهی در نفْس خود

من دُرست یادم هست در زمانی که مرحوم آقا [علامه طهرانی] در مشهد بودند، مطالبی را می‌گفتند. در بین افراد مشخص بود که بعضی‌ها بعد از اینکه آن جلسه تمام می‌شد، در صدد این بودند که مطالب را در خودشان پیاده کنند و اینها را به خود می‌گرفتند و خود را مخاطب این مطالب به ‌شمار می‌آوردند؛ نه ‌اینکه بزنند به این و آن، که «ما مقصود آقا نیستیم!» خودشان را مخاطب می‌دانستند و از فردا می‌دیدیم که این کار را نمی‌کند. از یک فایدۀ بسیار مهم در معامله، به‌خاطر حرفِ دیروزِ عصرِ جمعۀ آقا می‌گذرد! بله، گذشتن هم دارد! اگر می‌خواهی به حرف عمل کنی، باید از این فایده بگذری؛ اگرنه مثل بقیه و افرادِ دیگر می‌شوی! یک مسئله را در خودش ایجاد می‌کند، نحوۀ عملکردش تغییر پیدا می‌کند، در بین افراد فرق می‌کند. خب اینها افرادی هستند که فایده می‌برند.

بی‌فایده بودن اعتیاد به جلسات سلوکی

بعضی‌ها را هم می‌دیدیم که فقط به همین آمدن و رفتن به جلسه و اینکه حالا آقا یک خنده‌ای هم به آنها کرده و خیال کردند که دیگر کار تمام است، به اینها دل خوش می‌کنند و بعد هم می‌دیدیم همان راه و مسیر خود را انجام می‌دهند و با همان حال‌وهوای خودشان حرکت می‌کنند. نتیجه این می‌شود که کم‌کم این قضیه یک حالت اعتیاد پیدا می‌کند. اعتیاد، اعتیاد است: یک کسی اعتیاد پیدا می‌کند به اینکه هر شب روضه برود، و اگر یک شب نرود ناراحت است؛ یکی اعتیاد پیدا می‌کند که هر شب مسجد برود و حتماً نماز را در مسجد بخواند؛ یکی اعتیاد پیدا می‌کند که هر شب پیاده‌روی کند؛ یکی هم اعتیاد پیدا می‌کند که هر شب در جلسات سلوکی بیاید! این هم یک اعتیاد است! اعتیاد، اعتیاد است؛ فرقی نمی‌کند.

ما باید مواظب باشیم که احساس کنیم که آمدن ما در اینجا، آیا از روی اعتیاد است یا از روی نیاز؟! اگر از روی اعتیاد است، بیخود وقت را تلف نکنیم؛ برویم، جا‌های بهتر هست! از حالا دارم می‌گویم: «وقت را تلف نکنید!» روز قیامت نگویید فلانی نگفت! من دارم می‌گویم! اگر احساس ‌کنیم که حالتِ آمدن در این مجالس، حالتِ اعتیاد است، خب هیچ نتیجه‌ای بر این مسئله بار نمی‌شود! چطور اینکه ما دیدیم که در زمان مرحوم آقا [علامه طهرانی] بار نشد. خب بنده کجا و پدرم کجا؟! او که ولیّ خدا بود و وضعیتش آن‌طور بود!