اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

برهوت یمن همان‌جایی است که مرحوم آقا [علامه طهرانی] در معادشناسی آورده‌اند که نفوس کفار و گناه‌کاران را در برهوت یمن اسکان می‌دهند؛ اما نفوس مؤمنین را در وادی‌السلام نجف اسکان می‌دهند. وادی‌السلام نجف حریم امیرالمؤمنین است، همۀ مؤمنین آنجا می‌روند. عجیب [اینکه] حالا این زنده است! آنچه داریم راجع به مردگان بود، ولی این زنده [است]! این قضیه عجیب است که مسئله زنده و مرده ندارد. نفْس، نفْس است، چه در زمان حیات باشد، یا در زمان ممات باشد، هر دو نفس است.

بعد از چند روزی، من آن فردی را دیدم که این قضیه برای او اتفاق افتاده بود. در ضمنِ صحبتی که با او می‌کردم، اشارتاً این مسئله را مطرح کردم ـ به‌نحوی که حالا صراحت نباشد ـ که «وقتی انسان گناه می‌کند، آن گناه در انسان تأثیر ملکوتی و تأثیر برزخی دارد، مثال انسان را تغییر می‌دهد و از حالت انسانی متحول می‌کند و متغیّر می‌کند و به حالت حیوانات و به حالت افراد فاسد و خبیث برمی‌گرداند و انسان باید مواظب باشد که یک‌وقتی یک کاری انجام می‌دهد، یک‌دفعه از آن راهی که دارد می‌رود منحرف می‌شود و نفسش با نفوس کفار مُشتَبَک می‌شود و گره می‌خورد!» فهمید منظور من چیست؛ رنگش قرمز شد و خیلی [متعجب و متأثّر] شد. [گفتم:] «بایستی انسان توبه و استغفار کند و بنا بگذارد که دیگر گناه نکند تا اینکه این قضیه بگذرد؛ و الاّ این‌صورت در انسان می‌مانَد.»

یک هفته از این قضیه نگذشته بود که همان شخصی که هفتۀ قبل این حالت را دیده بود گفت: «آقا، دیدم که آن شخص از برهوت خارج شد، دوباره راه مکه را دارد ادامه می‌دهد.» واقعاً عجیب است! واقعاً این مطالبی که اولیای خدا به ما گفته‌اند واقعیت دارد؛ یعنی هست! گفتم: «خب الحمدلله!» می‌دانید چه‌کار کرد؟! رفت توبه و استغفار کرد؛ اطلاع دارم که رفت غسل کرد، توبه کرد، نماز توبه خواند و برنامۀ [دستورات توبه] را انجام داد [و عهد کرد] که دیگر [گناه] نکند. خب خدا هم برمی‌گرداند، خدا هم غفار است، خدا أرحم الرّاحمین است، خدا مُقلِّبُ القلوب است، خدا مُغیِّرُالنّفوس است؛ خدا راه انسان را برمی‌گرداند. گفتم: «خب الحمدللّه که رفیقمان مشکلی داشت و حل شد و خب الان دارد در آن [مسیر سیر] می‌کند.»