اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

إن‌شاءالله امیدواریم که خداوند همیشه لطفش را شامل حال ما کرده باشد و ما را به تکلیف خودمان آشنا کرده باشد، همت انجام آن را داده باشد، سایۀ امام زمان بر سر ما [باشد]، دستگیریِ آن حضرت همیشه موجب رشد و ترقی و معرفت بیشتر ما نسبت به آن حضرت باشد.

مقایسۀ فضای معنوی و فکری اولیاءالهی با سایرین

این را من جدّاً خدمت رفقا عرض می‌کنم که ما قدر نمی‌دانیم! یعنی آنچه بزرگان فرموده‌اند و برای ما به ودیعه گذاشته‌اند و در اختیار ما گذاشته‌اند و رفته‌اند، ما قدر [آن را] نمی‌دانیم. یک‌وقت از آدمی که نود سال سنش است و می‌گویند «این‌قدر معلومات دارد و این‌قدر فلان دارد» یک چیزی می‌شنویم، [‌آن‌وقت] یک تکان می‌خوریم: «عجب! چه شد؟!» هان! این تکان برای این است که بدانیم کجا هستیم؛ این تکان برای این است که بدانیم که خلاصه مسئله از چه قرار است و آنچه که در اینجا هست، در  جا‌های دیگر شاید به این راحتی به دست نیاید. این راهی که اولیای خدا برای ما باز کرده‌اند، ما را یک‌دفعه به این تکان واداشته است. و الاّ اگر همین‌ها همین مطالبی را که ما [با آن] یک‌دفعه تکان می‌خوریم، جلوی دوهزار نفر بگویند, همه نگاه بکنند و بگویند: «احسنت! احسنت! به‌به! دیدی چقدر آقا قشنگ و خوب صحبت کرد؟!» ولی شما تا می‌شنوید [می‌گویید]: «عجب! این چه حرفی است؟! این چه مسئله‌ای است؟! عجب! این چه قضیه‌ای است؟! این چه مطلبی است؟!»

تشکیک یکی از علمای حوزۀ نجف در امامت امام مجتبی علیه‌السلام

این چیزهایی را که ما الآن می‌شنویم و شاخ درمی‌آوریم که چطور می‌شود از آن‌طرف دنیا یک آدم شیعۀ اثنی‌عشری، آخرِ عُمْری بگوید: «حرف امام حجیت و سندیّت ندارد»، چطور یک‌دفعه تکان می‌خوریم؟! نه آقا! همین‌جا هم هست! همین‌جا هم همین است؛ منتها حالا یکی عمامه دارد یکی ندارد.

بنده خودم از یکی از بزرگان ـ که الآن به رحمت خدا رفته ـ شنیدم که می‌گفت: