اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

وقتی ما در نجف بودیم، یک نفر از بزرگانِ علماء نجف در امامت امام حسن مجتبی تشکیک کرده بود! بعد از هفتاد سال! که « نمی‌دانیم، حالا روایات را ببینیم، ببینیم قضیه چطوری است، چطور امام مجتبی با معاویه صلح کرده؟! و این مسئله اصلاً چطور می‌شود؟! چطور چنین قضیه‌ای اتفاق می‌افتد؟! [با] معاویه‌ای که ظالم است! معاویه‌ای که فاسق است!»

آقا بعد از هفتاد سال در امامت امام مجتبی تشکیک کرده است! این آقا سینما که نمی‌رفته! تئاتر که نمی‌رفته! در جوار امیرالمؤمنین بزرگ شده! در همان عتبه درس خوانده! در همان‌جا بزرگ شده است! قضیه به اینجا می‌رسد! تا  اینکه یک قضیه و یک برنامه‌ای در آنجا اتفاق افتاد، بعد از اتفاق افتادنِ آن قضیه، یک‌دفعه فهمید که «عجب! شرایط امام مجتبی هم مثل همین شرایطی بود که اتفاق افتاد و حضرت نمی‌توانست غیر از این بکند!» عجب! این است؟! یعنی باید حتماً یک مسئله‌ای بشود؟! پس این هفتاد سال درس چه بود؟!

کافی نبودن دروس ظاهری حوزه برای معرفت امام معصوم 

شبهۀ نردبانی آقا ضیاء را حل‌کردن که معرفت امام برای ما نمی‌آورد! یا تقسیمات برائت و احتیاط و اصل مُثبِت که برای ما شناخت امام نمی‌آورد! قضیه چیز دیگر می‌خواهد. آن [قضیه] همان است که اولیای خدا برای ما ترسیم کرده‌اند و گفته‌اند. آن راه، راه عرفان است. همان که علامۀ طباطبایی ـ رضوان الله علیه ـ فرمود: «شناخت امام بدون راه سیر و سلوک و عرفان امکان‌پذیر نیست.»

[برای] این است که ما باید شکر خدا را بکنیم. راه ما و مسیر ما و مکتبی که بزرگان گفته‌اند و ما باید از آنها تبعیت کنیم، راه حریت، آزادی، انتخاب، اختیار و عقل [است]، نه راه چاپلوسی و نفاق و سالوس‌بازی و رعایت مصالح بعد از گذشت هفتادهشتاد سال سن و کُرنش در  برابر هم‌نوعِ خود و تسلیم در  برابر سلیقه‌های دیگران. [راه] این نیست. راه حریت، راه آزادی، دنبال امام صادق حرکت کردن و تحصیل رضایت امام زمان، این راه است. این راهی است که اولیاء برای ما ترسیم کرده‌اند. اینها همه مفید است، انسان این مطالب را بداند و اطلاع داشته باشد تا  اینکه اینها کمک بشود برای اینکه انسان از ‌نظر ثبات، موقعیت خودش را بهتر کند.