جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

تعارض میان مکتب عرفان و شخصیت‌پروری

در مجلس ما، مجلس سیّدالشّهدا، البتّه در وهلۀ اوّل کسانی که در کنار می‌خواهند بنشینند، بایستی که مثلا افرادی باشند که سنّشان زیاد است و یا اینکه فرض کنید که ناراحتی دارند، کمرشان درد می‌کند و پایشان [درد می‌کند]، بعد اگر [جا] نبود، خب در وسط می‌نشینند. ایشان ‌فرمودند: 

مرحوم آقا می‌فرمودند: مجلس ما در حسنش این است که افرادی که وارد می‌شوند، دنبال تکیه دادن و دَم دیوار نشستن نیستند. هرجا می‌بینند خالی است می‌روند می‌نشینند. حالا هر کسی می‌خواهد باشد. معمّم باشد، غیرمعمّم باشد. فلان باشد. بلند می‌شود می‌رود می‌نشیند.

اما جا‌های دیگر نه‌خیر، اصلاً! آقا در یک سانتش حرف است، یک این‌قدر، در این‌قدرش، در این‌قدرش مسئله است. [در اینکه] این بیاید بغل این بنشیند، حساب است، کتاب است، دفتر است، دستک است! او بیاید پهلوی این بنشیند، بین این و بین آن فاصله باشد، صندلی این با صندلی آن تفاوت داشته باشد! بعد هم آن روضه‌خوان هم دارد این وسط روضه می‌خواند! به‌به! این چه [مجلسی] می‌شود؟ دیگر خودتان هرچه می‌خواهید اسم بگذارید.

ما آ‌مدیم اینها را از بین ببریم، این بساط و این حرف‌ها. و نمی‌توانیم تغییر در کلّ عالم بدهیم، نه کار بنده است، نه کار غیر بنده است. آن کار همان یک نفری است که دین دست اوست و ولیّ دین است و قیّم دین است و او هر وقت مصلحت الهی باشد، می‌آید و همۀ این بساط و شعبده‌ها را، همه را چه‌کار می‌کند؟ همه را با یک شمشیر از دم، اوّل و آخر درست می‌کند و همه را به نظام درمی‌آورد. حالا خودمان را که می‌توانیم [درست کنیم]. خودمان، در وضعیّت خودمان، در حساب و کتاب خودمان، این کار را می‌توانیم انجام بدهیم. نسبت به رفیقمان نتوانیم، نسبت به شخص خودمان که می‌توانیم. لذا عرض بنده این است که در صحبت‌هایی که می‌شود به‌خصوص خب ایّام، ایّام محّرم نزدیک است و برای این مسئله باید چیز کرد.