حقیقت احیای ذکر اهل بیت (علیهم السلام)

عدم توجه مسائل دیگر در عزاداری‌ها

از اوّل باید فقط و فقط مقصود پیمودن راه امام حسین باشد؛ نه راه امام حسین برای جا انداختن یک چیز دیگر. این می‌شود غلط!

بنده یادم هست در همان اوّلین سال انقلاب وقتی که بعد از سقوط نظام شاهنشاهی، روز عاشورا بود؛ یکی از همین آقایانی که الان فوت کرده است، یک اعلامیه داده بود که در روز عاشورا تظاهرات کنید، همه با هم تظاهرات کنند و نمی‌گویم عزاداری نکنید ولی این عزاداریتان با تظاهرات باشد، با دسته‌جات باشد.

این چیست؟ این غلط است! این در ذهنش تظاهرات است، نه عزاداری. تظاهرات یعنی چه؟ خب تظاهرات که برای خود مردم ایران نیست، برای خود مردم که تظاهرات نمی‌کنند، برای نشان دادن به دنیاست دیگر. که [ای مردم] دنیا بیایید ببینید در ایران همه دارند سینه می‌زنند، حرکت می‌کنند، این شور و هیجان و این جوشش و جنبش و خروش و اینها را بیایید همه تماشا کنید، همۀ مردم یکپارچه تابع این جریان، دنبالۀ این جریان و این مسئله هستند. پس امام حسین کجاست؟ امام حسین کجا رفت؟! سیّدالشّهدا کجا رفت؟ توجه می‌کنید؟

اگر بخواهد این‌طور باشد، سرانجامی‌ پیدا نخواهد کرد. یک مبلّغ وقتی که می‌خواهد تبلیغ کند، باید فقط امام حسین در ذهنش باشد. نه اینکه فلان آقا، فلان شخص، آن یکی، آن یکی، از طرف این آمده، از طرف آن آمده، اسم این را ببرد بر منبر، اسم آن را بیاورد. از همان اوّل آن منبر منبر امام حسین نخواهد بود. یک منبری که باید این راه را طی کند و بالأخره به این نقطه برسد، آن نقطه چیست؟ آن امام حسین نیست، یک چیز دیگر است. لذا از اوّل هم تأثیر و فایده ندارد، چون بالاخره آن هدف مشخص است. تمام آن زور و زحمت و حنجره‌ای که دارد درمی‌آید و دارد شکمش را پاره می‌کند و حلقش را جر می‌دهد، این معلوم است قضیّه می‌خواهد به کجا برسد.