حقیقت احیای ذکر اهل بیت (علیهم السلام)

ایشان گفتند: ما وظیفه‌مان است که بگوییم، رفتن سر قبر یعنی چه؟ ـ خیلی قشنگ! خیلی رُک! آفرین! بسیار بسیار خوب چقدر من خوشم آمد ـ یعنی چه آقا؟ ما که [در سنت] نداریم هفتم بلند شوند سر قبر بروند! چرا این پول را به فقراء نمی‌دهید؟! ما وظیفه داریم که بگوییم.

ایشان نگفت که به صاحبان میّت برمی‌خورد، نمی‌دانم این بدش می‌آید، این خوشش می‌آید، گفت ما وظیفه داریم که بگوییم. پس می‌گوییم چقدر خوب است همه این‌طور باشیم! بگوییم آقا ما وظیفه‌مان این است که بگوییم این غلط است این درست است.

آمدن و نشستن روی صندلی، همین چیزهایی که الآن شما در مجالس امام حسین دارید می‌بینید، دو تکه کردن [مجلس] و یک عده حتما باید روی صندلی بنشینند و یک عده [روی زمین]. مگر زمین میخ دارد! دو دسته کردن یعنی چه؟ یک دسته بلند شوند سینه بزنند، یک دسته همین‌طور نگاه کنند!! اینها یعنی چه؟ مجلس یک مجلس است، امام حسین یکی است. یعنی اینهایی که بلند می‌شوند سینه می‌زنند این عوام [و سطح پایین] و خیارفروش و لابد چغندرفروش و اینها هستند و اینهایی که سینه نمی‌زنند نه، حساب و کتاب دارد و ما عیب و عار ما است که بلند شویم سینه بزنیم! اینکه نشد، یا اگر سینه هم بزنند فقط در حد هفت هشت درجه! [دستشان حرکت کند] بیشتر از این مقدار یک وقت به سینۀ مبارک صدمه‌ای وارد نشود، در همین حد که دستی تکان بخورد!

خب اینها همه نشان‌دهندۀ این است که ما به عنوان اینکه فقط یک مجلس و یک بساطی داشته باشیم [عزاداری می‌کنیم] در زمان سابق هم داشتند، در همان زمان سابق هم این مسائل بود، از این مجالس می‌گرفتند که بگویند ما هم عزاداری می‌کنیم. منظورم رژیم گذشته و این‌هاست.

ما هم مجلس داریم، مجلس مربوط به نخست‌وزیر، مجلس مربوط به دربار، مجلس مربوط به... همین مسجد سپهسالار طهران مسجد مربوط به نمی‌دانم کجا بود.