حقیقت احیای ذکر اهل بیت (علیهم السلام)

و بعد هم فاصله نیفتد، اینطور نباشد که فرض کنید یک شعری می‌خواهیم بخوانیم، دست بکنیم در جیب‌مان آن را پیدا بکنیم! [بگوییم] یک صلواتی حالا بفرستید. این مسئله اصلا به‌طور کلی حال و هوای مجلس را می‌گیرد. صلوات جا دارد، نه اینکه حالا یک صلوات بفرستید تا مثلاً کاغذ پیدا بشود، پیدا نشد صلوات دوّم را بفرستید! خدا پدر و مادرتان را بیامرزد! سومی را هم بفرستید بلکه درست شود! همه این کارها باید قبلاً شده باشد. این صلوات‌ها را خودتان در خانه بفرستید! اینجا به خلق‌الله نگویید صلوات! اینها را قشنگ به این نحوه تنظیم کنید.

نوحه‌ای که انتخاب می‌شود، نوحه نوحۀ معنادار و پیام آور باشد. زینبم رفت جلو، علی‌اکبر گیسوانش [آنطور بود] این حرف‌ها چیست؟ آن زمان گذشت، الآن مردم از ما پیام می‌خواهند آقاجان! پیام می‌خواهند، حرف می‌خواهند، پیام عاشورا می‌خواهند، باید به مردم پیام عاشورا را منتقل کنیم. شعر نباید شعر موهن باشد.

اصحاب امام حسین عظمت داشتند، ذراری سیّدالشّهدا و اهل‌بیت سیّدالشّهدا عظمت داشتند. تمام عالم را جلوی پایشان می‌گذاشتید اعتناء نمی‌کردند. این مطالب را بایستی که انسان بگوید. در تعبیری که در روضه نسبت به آنها می‌آوریم، نباید تعبیری باشد که موجب وهن آنها باشد. گرچه در بعضی از مقاتل بعضی از تعبیرها هست، ولی هر تعبیری را که انسان نباید بگوید. حالا این چیزها را انسان باید خودش بداند، باید بداند، اما آنچه را هم که هست، نباید بگوید. یک حُسن سلیقه می‌خواهد در انتخاب مطالب، انسان چه مطالبی را انتخاب کند و بگوید. هرچیزی را که نباید بگوید، انسان تعبیری نگوید تا مخاطب برایش سؤالی ایجاد بشود، ابهامی‌ایجاد بشود.

لذا مقام ائمّه و داستان کربلا بایستی که در جای خودش محفوظ باشد و انسان بایستی که در این زمینه رعایت این مطالب را داشته باشد.

علی کلّ حال اینها مطالبی است که فضای مجلس را عوض می‌کند، مطالب را در جایگاه خودش قرار می‌دهد و افراد بهتر می‌توانند از این‌گونه مسائل استفاده می‌کنند.