ولایت، روح دین و ربط انسان با خدا

مرجعیت و آقا سیّد احمد کربلایی

آقا سیّد احمد کربلایی به‌صورت تهدید و اولتیماتوم به مرحوم آقا سیّد ابوالقاسم لواسانی می‌گویند:

در جواب مرحوم میرزا تقی شیرازی بنویس: اگر این دفعه بخواهی از این کارها بکنی و مردم را در احتیاطات نزد من بفرستی و به من ارجاع بدهی، بدان که در روز قیامت حساب تو با کرام‌الکاتبین است. حالا که خود تو به این مبتلا شدی خودت می‌دانی و خدای خودت، خودت می‌دانی و تکلیف خودت، به من ارتباط و کاری ندارد، در آن حیطه هم صحبت نمی‌کنم و خودت می‌دانی! مواظب باش اگر بخواهی از حریمت جدا بشوی و از خط قرمز بخواهی جدا بشوی و پا در حریم ما بگذاری حساب تو روز قیامت با جدم است.¹

حالا مرحوم آقا سیّد احمد کربلایی نمی‌توانست بگوید؛ «آقا احساس تکلیف شرعی می‌کنم؟!» نمی‌توانست بگوید؛ «آقا اگر ما این کار را نکنیم کار زمین می‌افتد؟! آقا اگر ما به این مسئله نرسم دین خدا از بین می‌رود؟! زلزله می‌آید و اصلاً این دین و متدین و همه را با هم زیر می‌برد؟!.» این را بلد بود بگوید یا نگوید؟ نه! بهتر از ما بلد بود، پس چرا نگفت؟ ای بنده خدا او زرنگ بود، او رند بود، او زیرک بود «المُؤمِنُ کَیِّس»‌² بود، او کیس بود، او به دنبال اینها باشد؟! این بیا و برو دو روز است، او فکر بعدش را می‌کرد و بُرد، او دید تا جایی که مسئله مربوط می‌شود به درس و تدریس و آن ارتباط و همین تبلیغ این مکتب و این وضعیت تا اینجا درست و تا اینجا مطلب اشکالی ندارد؛ امّا همین‌که قضیّه بخواهد کنار برود، مسئله بخواهد از اینجا برود و یک بیا و برویی هم درست بکنیم، یکی دو تا کاغذ هم این طرف و آن طرف بفرستیم و چند نفر به دور خودمان جذب بکنیم؛ «آقا دین است، شعائر است، تبلیغ است» این مطالب چیست؟! این حرف‌ها چیست؟! این مطالب را چه کسی گفته؟! تبلیغ دین است؟! همین‌که قضیّه یک خورده بخواهد برود جلو و مسئله بخواهد یک خورده از این دائره به مرجعیت کشیده بشود، ایشان صاف عقب می‌کشند.