ولایت، روح دین و ربط انسان با خدا

حافظ را خدا رحمت کند

هرچه رنگ است

امام صادق می‌گوید: «از تعلّق خودت را بیرون بیاور، گوشواره بندگی دیگران را از گوش خودت در بیاور، در اینجا بیا تا ما آزادت کنیم، در این مکتب ما بیا ، تا تو را حرّ بار بیاوریم.»

علاّمه طهرانی در نجف

مرحوم آقا می‌فرمودند:

ما که در نجف بودیم و این حرف‌هایی که برای ما می‌زدند، می‌دانید برای چه بود؟ برای این بود که ما می‌خواستیم بفهمیم، ما می‌خواستیم فهم داشته باشیم، ما می‌خواستیم خودمان را بشناسیم، خودمان سر پایمان بایستیم. اصلاً خود ما چه کسی هستیم؟ شما هرچه می‌گویید، برای خودتان می‌گویید! خیلی ممنون، احترامتان بجا و سر جا محفوظ روی سر ما، اما دنبال شما بیاییم نه‌خیر، ما دنبال امام زمان و امام صادق می‌رویم، با عرض معذرت با هزار تا عذر خواهی با هزار مرتبه تشکر از حفظ زحمات و از لحاظ زحمات، نه! ما می‌خواستیم بفهمیم، ما می‌خواستیم خودمان را بشناسیم، ما می‌خواستیم ببینیم چه کسی هستیم؟ ما می‌خواستیم ببینم این روایاتی که امام صادق گفته درست است یا درست نیست؟ ما می‌خواستیم بفهمیم این مطالبی که از ائمّه رسیده فقط یک لقلقه لسان است که باید در کتاب‌ها بماند و بپوسد و بعد هم موریانه بخورد؟! این است؟! یا نه یک واقعیتی دارد این را می‌خواستیم بفهمیم، این را می‌خواستیم ادراک کنیم، آمدیم در حوزه نجف تا بفهمیم چه کسی هستیم. دنیا دست کیست؟! راهمان کجاست، مآلمان کجاست؟ به کجا می‌خواهیم برویم؟ در این دنیای برای چه آمده‌ایم و چه‌کار باید بکنیم؟ باید بنده باشیم یا باید حرّ و آزاد باشیم؟!

موسی بن جعفر به بشر حافی فرمودند: «حرّ است یا بنده است؟»¹ اگر بنده است، بنده کیست؟ بنده خدا، حرّ؛ حرّی است که سر [مسائل] خودش است و دنبال مسائل خودش است. ولی حرّ نه! حرّی که خودش، خود را از همۀ قیود آزاد کرده و حلقه بندگی خدا و ولایت را به گوش گرفته، ما می‌خواستیم این‌طور باشیم. فردا می‌بینم به ما سلام نمی‌کنند! پس‌فردا می‌رویم می‌بینم آن شخص سلام نمی‌کند! پس آن فردا دیدیم آن شخص سلام نمی‌کند! عجب ما چه‌کار کردیم؟!