ولایت، روح دین و ربط انسان با خدا

مرحوم آقا می‌فرمودند:

آقا، مگر ما سبیل می‌گذاشتیم؟! مگر ما تبرزین دستمان گرفته بودیم؟! مگر ما کشکول می‌انداختیم؟! مگر ما کلاه درویشی [می‌گذاشتیم]، مگر ما چه‌کار کردیم؟، بگویید ما چه غلطی کردیم؟! حلالی را حرام کردیم؟! حرامی را حلال کردیم؟!

نه، سلام به تو نمی‌کنیم به‌خاطر اینکه؛ می‌خواهی حرّ باشی! خب اگر این‌طور است تا قیامت سلام نفرمایید؟! سلام به تو نمی‌کنیم به‌خاطر اینکه؛ می‌خواهی روی پای خودت بایستی بله! سلام نکنید، آن کسی که باید به ما سلام بکند، جبرائیل امین از ناحیه خدا می‌آید و به ما سلام می‌کند حالا من به سلام تو نیاز دارم؟!! برو دنبال کار خودت، به سلام تو احتیاج دارم؟! من به عطف توجه این ابناء دنیا نیاز دارم؟! اینها بیایند برای ما خم شوند؟! این خم شدن‌ها مگر چند روز است؟ مگر برای ما خم نشدند؟! هر کسی بالأخره در دنیا[از این مسائل دارد]، چی شد؟ وقتی که انسان به یک مرتبه‌ای می‌رسد که می‌گوید: حالا من می‌خواهم آزاد باشم، بفهمم این مطلب درست است یا نه؟ می‌گویند: نه، نباید بفهمی، اصلاً نباید بفهمی، خب خیلی ممنون، اینجا دیگر ما را بخیر و شما را به سلامت.

فهم و بندگی در مکتب امام صادق

پس بنابراین شاگرد مکتب امام صادق الحمدلله رفقای ما دوستان ما چه رفقای ایرانی چه رفقای غیر ایرانی اینها همه ان‌شالله همه باید این‌طور بشوند اینها آمدند و می‌گویند: ما می‌خواهیم شاگرد امام صادق باشیم، شاگرد امام زمان باشیم همین تمام شد. و دل خودشان را با ولایت صاف کردند. و صدق خود را به ولایت نشان دادند. و سر سپردگی خود را به این مکتب؛ که مکتب حریّت، مکتب آزادگی و مکتب فهم و شعور است نه مکتب تقلید و چوب!. تقلید و چوب همان مکتب عمر بود یا بیایید یا می‌زنیم بر سرتان، دیدید؟! دختر پیغمبر را گرفتند جلوی چشم شوهر تکه تکه کردند، نکردند؟! طناب گردن امیرالمؤمنین انداختند و آوردند.¹ این می‌شود مکتب تقلید و بعد چوب، اوّل تقلید، قبول نکردی، چوب!