ولایت، روح دین و ربط انسان با خدا

آیا می‌شود ائمه را گزینشی انتخاب کرد؟

فقط آن کسی را که مکتب و راه و زندگی‌اش در این دنیا ادامه دهنده مکتب اهل‌بیت باشد، [نمی‌گذارند این طرف و آن طرف برود؛] نه کسی که بخواهد ائمّه را گزینشی انتخاب کند، ائمّه گزینش ندارد!

امام باقر و امام حسن نداریم، امام حسین و امام سجاد نداریم، نه اینکه همۀ کارهایمان گزینشی است؛ این آقا خوب است، آن آقا بد است، چون این آقا با ما می‌خواند، آن آقا پشت سر ما حرف زده پس بد است. این آقا خوب است، این آقا که از ما تعریف می‌کند این آدم خوبی است؛ درحالی‌که بیچاره [آن شخص اوّل] خیلی از این [آقای دوّم] بهتر است!. این عالِم این‌طور است؛ چون حرف رُک می‌زند فایده ندارد نه، آن عالِمی که با ما راه می‌آید خوب است، این چه می‌شود؟! این دین گزینشی و انتخابی و اختیاری می‌شود! آقا مگر دین بادمجان و پرتقال و سیب است که گزینشی باشد و شما بلند شوید و بروید از داخل مغازه جدا کنید؟!

ما امام صادق و امام رضا نداریم! ما امام جواد و امام مجتبی نداریم! ما امام زمان و امیرالمؤمنین نداریم! ما یک امام و یک ولایت داریم که چهارده ظهور پیدا کرده است؛ ظهور اولش حضرت محمّد مصطفی است و ظهور دومش علی مرتضی و فاطمه زهرا و همین‌طور تا ظهور چهاردهم، ظهور حضرت بقیّةالله ارواحنا لتراب مقدمه الفداء.

پس این چهارده ظهور یک نفس است در این عالم وجود. رابط بین مُظهِر و بین ظهورات است که آن نفس، ولایت است! پس ما چهارده تا نداریم، یکی داریم، یک واحد در عالم وجود تحقق پیدا کرده و آن واحد [امام است.] مگر امام به پوست و گوشت و خون و استخوان است؟! همۀ ما هم این پوست و گوشت و استخوان را داریم، شاید بهترش را هم داشته باشیم. امام چند کیلو بود؟ هشتاد کیلو! درحالی‌که ممکن است کسی سیصد کیلو هم باشد، اینکه بهتر است، امام که باسکولی نیست، امام که به وزن و این حرف‌ها نیست، امام که به قیافه نیست امام که به مسائل[ظاهری نیست.] امام که همان مَظهَر تجلّی ولایت است و ولایت هم واحد است، آن ولایت می‌شود اصل و خود امام می‌شود مَظهَر ولایت! پس امام یکی است و آن عبارت است از وجود مقدّس معصوم که آن وجود مقدّس معصوم اولش پیغمبر و آخرش به امام زمان علیه السّلام ختم می‌شود.