ولایت، روح دین و ربط انسان با خدا

یک روش ساده برای بخشش گناهان

خداوند که می‌فرماید: «من آن امّتی را که حرکت کنند به دنبال امامی که از طرف خدا باشد می‌بخشم.»¹ منظور این نیست که آن امّت ولو گناه بکنند و هر کار دلشان می‌خواهد[انجام بدهند خداوند هم می‌بخشد]؛ بلکه امّتی که دنبال امام واقعی می‌رود، گاهی اوقات خطا و اشتباه می‌کند. بالأخره مردم اشتباه می‌کنند ما که معصوم نیستیم، ولی دل کجاست؟ سر کجا سپرده شده؟ نفس به کجا وابسته شده؟ نفس در اختیار وَلیّ قرار گرفته است، آن وقتی هم آدم یک روز غلطی و اشتباهی می‌کند.

خدا می‌گوید: «آقا، ما می‌گذریم، پس خداییمان برای چه زمانی است؟! اگر نگذریم خب چه؟» فقط ائمّه معصوم هستند و اولیاء که [به مقام عصمت رسیده‌اند]. ما بخشش را برای شما گذاشتیم، ما می‌گوییم: «خدا خیلی ممنون.» او می‌گوید: «آقا، ما فقط از تو یک چیز می‌خواهیم؛ دل و نفس و قلبت را اینجا بسپار و در اینجا بگذار و مواظب باش کار خلاف نکنی اگر هم یک خطایی از تو سر زد من می‌گذرم.»

آیا «سالک گناه می‌کند»؟

مرحوم آقای حداد ـ رضوان الله علیه ـ ایشان می‌فرمودند: «سالک گناه نمی‌کند» یعنی برای سالک واقعی در گناه اثر نیست واقعاً هرچه حرفِ درست است، فقط از همین بزرگان است، جداً می‌گویم! من در طول عمر خودم اگر حرف درستی شنیدم از همین‌ها است.

خب این همان حرف امام باقر است دیگر. مرحوم آقای حداد شاید در طول عمرشان حرف امام باقر را هم نشنیده‌اند ولی چون وَلیّ است نفس او همانی را دیده، و از دهانش همانی در می‌آید که امام باقر فرموده!

امام باقر می‌فرمود: «من می‌گذرم»² آقای حداد هم فرمودند:«کسی که سالک باشد گناه در او اثر نمی‌گذارد» اینکه همان شد چه فرقی کرد؟!

آن‌وقت حالا می‌گویند که عرفا گفته‌اند: «همین که سر به علی بسپاری هر غلطی و گناهی می‌خواهی بکن» نه آقا این‌طوری که نیست، این یک معنا است، آن یک معنا است، این یک حساب دارد، آن یک حساب دیگر.