اقامۀ مجالس اهل بیت علیهم السلام

یک‌مرتبه مات می‌ماند! عجب! اینها این را از کجا می‌دانند؟ حضرت فرمود: «آن بچه‌ای هم که در حیاط هست، برو از او هم بپرس او هم می‌داند.» امام حسین چهار سالش بود داشت در حیاط بازی می‌کرد. رفت به او داد و حضرت فرمود: «اگر داغش می‌کردی عیارش بالا می‌رفت.» دید اینجا از این حرف‌ها برنمی‌دارد. کیمیا و این حرف‌ها برای خارج از این منزل است! اینجا از این حرف‌ها برنمی‌دارد! حضرت به او رو کرد و گفت: «در این خانه هستی باید هرچه تعلق داری کنار بگذاری. اگر می‌خواهی مِنّا بشوی، باید کنار بگذاری!»

بعد امیرالمؤمنین نشان دادند و گفتند: «نگاه کن!» یک اشاره کردند نهر آبی آمد و تمام طلاها و جواهرات و این حرف‌ها [در آن بود.] حضرت فرمودند: «تو هم آن چیزی را که داری در این نهر بینداز تا برود. اینهایی که دارند می‌روند، ما اینها را رد کردیم.» همه اینهایی که می‌رود را ما رد کردیم که می‌رود و الاّ می‌ایستاد. این نهر می‌ایستاد. اینجا همین‌طور باید برود، رودخانه نباید بایستد. و او هم آن ظرف کیمیا را برداشت و در نهر انداخت، آن نهر هم [آن را] با خودش برد.¹

تمام شد! [فضه] چه شد؟! «مِنَّا أهلَ البَيت» شد. دیگر تعلق نداشت. آن‌وقت به کجاها رسید و ما چه روایاتی راجع به فضه داریم، دیگر بماند.² این برای چه بود؟! به‌خاطر این بود که خودش را تسلیم کرد و برای خودش چیزی باقی نگذاشت برای خودش چیزی نگذاشت. صد در صد را داد، از صد در صد گذشت. در مکتب اهل‌بیت، اصلاً کسی نباید به غیر او توجه داشته باشد.

حکایت امام صادق علیه السّلام و بایزید بسطامی 

بایزید بسطامی خدمت امام صادق علیه السّلام می‌آید. بعد از گذشت چند سال که می‌گذرد، ـ البته از اصحاب حدیث نبود، خادم و سقا حضرت بود ـ حضرت به او می‌فرمایند: «آن کتاب را از آن رَفّ³ پایین بیاور. از رَفّ کتاب را بده.»