اقامۀ مجالس اهل بیت علیهم السلام

به حضرت رو کرد و گفت: «کدام رَفّ؟»

حضرت فرمودند: «نمی‌بینی آن رَفّ که بالای سر تو است. تو در این چند سالی که اینجا بودی، ندیدی اینجا این بالا یک جایی است؟»

گفت: «یا ابن‌رسول‌الله از وقتی که من آمدم، چشم من غیر از شما به جایی نیفتاده است که ببینم رَفّ کجا است، سقف چه رنگی است و دیوار چه رنگ است؟!»

حضرت فرمودند: «کار تو تمام است و دیگر برگرد بسطام.»¹

[وقتی] چشم او به امام است که لازم نیست به جای دیگر بیفتد. بیاید چه‌کار بکند بیاید خانۀ امام را نگاه کند؟ این رنگش سبز است و این قرمز است و اینجا چیست؟!

شخصی از آشنایان برای ما نقل می‌کرد می‌گفت:

یک کسی ـ از همین آقایان طهران ـ از مرحوم آقا در زمان حیاتشان تعریف می‌کرد. یک روز برای ما از ایشان تعریف می‌کرد: «بله، ایشان بسیار مرد نازنین، بسیار لطیف، بسیار عجیب، چقدر واقعاً عالی بودند! قیمت فرش‌های بیرونی از فرش‌های اندرونی ایشان بیشتر است. چقدر ایشان واقعاً مرد بزرگی بود.»

این شخص [از آشنایان] به من گفت: وقتی که من آمدم اصلاً نفهمیدم چه فرشی زیر پای من است؟! 

اصلاً وقتی که من آمدم، تازه نگاه کردم ببینم عجب، این فرشش چه رنگی است، مثلاً سرمه‌ای و قرمز است؟

یک عدّه می‌آیند می‌خواهند فقط به در و دیوار نگاه کنند. یک عده می‌آیند می‌خواهند فقط به حقیقت و مغز بپردازند. یک عده وارد منزل امام علیه السلام می‌شوند می‌خواهند ببینند خانه چند تا اطاق دارد؟! به تو چه مربوط است که این خانه چند تا اطاق دارد؟! تو برای چه آمدی؟! یک عده می‌خواستند منزل امام علیه السلام بیایند و ببینند که خصوصیّات زندگی و فلان و این حرف‌ها چیست؟ اینها برای آدم‌های بی‌کار است. اینها برای آدم‌هایی است که کار و درد ندارند، بیچارگی نکشیدند، مصیبتی که بر سر آنها وارد آمده، آن مصیبت را ادراک نکردند؟! آن جهلی که به آن جهل مبتلا هستند، به آن جهل نرسیدند! [آن وقت] به چه مسائلی می‌پردازند؟ به همین مسائلِ در و دیوار و چه شخصی می‌آید و چه شخصی می‌رود، به اینها می‌پردازند.