اقامۀ مجالس اهل بیت علیهم السلام

با توجه به مطالبی که عرض شد، انسان باید از مسائلی که خودش تجربه کرده است یا اینکه از تجربۀ دیگران برای او نقل کرده‌اند، استفاده کند و بهره بگیرد. به قول معروف انسان دو عمر ندارد.

[بخشی از صوت در اینجا قطع شده است]

ابتلائات مرحوم آیةالله طهرانی به واسطه برخی جاهلان

خداوند متعال وقتی که نعمتی را به ما بدهد اگر شاکر بودیم، ما را بر نعمت بالاتر موفّق می‌کند و اگر نه، نعمت را از ما می‌گیرد. این یک مسئله است! در زمان مرحوم آقا، ما به قدر و قیمت و ارزش ایشان پی نمی‌بردیم و مطالب به همین مسائل لاطائلات می‌گذشت. یک مرتبه ایشان در یک قضیّه‌ای به اندازه‌ای متأثر شد که با اینکه ما از ایشان نشنیده بودیم ولی ایشان یک عده زیادی از دوستان را جمع کرد و کلام خودش را با این نیم بیت ـ نیمۀ دوم را هم نخواندند ـ آغاز کردند که:

ببینید کار به کجا رسیده که ایشان بیاید و چنین حرفی را بزند. من در جریان مطالب ایشان هستم و می‌دانم علت مهم فشارخونی که داشتند، به خاطر همین مطالبی بود که می‌شنیدند. دیگر من در این جریان بودم. تا کار به جایی رسید که من دیدم اصلاً تمام این مطالب همه زیر سر ما بود؛ یعنی قضایا بر محوریت ما می‌گشت و من دیدم که ولو اینکه مطلبی را که بعضی‌ها دارند به دفاع از من مطرح می‌کنند، صحیح است ـ و الآن هم می‌گویم صحیح است ـ ولی مگر قرار است که انسان هر حرف حقی را بگوید. می‌گویند دروغ حرام است ولی راست که واجب نیست. مگر قرار است انسان هرچه را که می‌بیند بگوید، مگر [باید] هر چه را که می‌شنود، بگوید. و من دیدم این مطالبی را که از من نقل می‌شود، گرچه حق است ولی موجب فتنه می‌شود. وقتی که مبنا غرض‌ورزی است، طرف حمل بر چه می‌کند؟ حمل بر غرض می‌کند و این هم خودش یک سیکل معیوبی را به‌وجود می‌آورد، این موجب یک مسئلۀ دیگر و آن موجب یک مسئله دیگر وَ هَلُمَّ جَرّا و به یک نقطه هم نمی‌رسد.