اقامۀ مجالس اهل بیت علیهم السلام

این نعمتی که الآن خداوند به ما عنایت کرده است که این نعمت، نعمت اشتراک در مسیر و رفیق و هدف است، ما باید این نعمت را پاس بداریم. پاس بداریم یعنی چه؟ یعنی تا از یکی چیزی می‌شنویم، فوراً تلفن را برمی‌داریم و به قم و طهران و مشهد و داخل و خارج از کشور [اطلاع بدهیم!] ده تا هم خودمان و تخیلات خودمان را هم ضمیمه می‌کنیم! این معنای پاس داشتن است!؟ این‌طور است یا اینکه نه؟! آقا فلان کسی در فلان مجلس چنین حرف زد. خب شاید منظورش این بوده است. حالا تمام شد و رفت. تمام شد دیگر، منظورش این بوده است.

این را بدانید آن کسانی که به دنبال آن طریق هستند، آنها افرادی هستند که باید به فکر بیفتند. آن کسانی که از این طریق به دنبال اصلاح هستند ـ و همۀ ما هم خوب می‌دانیم که چه کنیم، دیگر لازم نیست کسی این مطلب را به ما یاد بدهد ـ اینها دلسوز هستند، اینها نکته سنج هستند، اینها آدم دردمند هستند.

آیۀ قرآن به عنوان ختام مجلس و ختام جلسه این را می‌فرماید: ﴿وَٱتَّقُواْ فِتۡنَةٗ لَّا تُصِيبَنَّ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنكُمۡ خَآصَّةٗ﴾¹ بپرهیزید از فتنه‌ای که فقط آن کسانی را که ظلم کردند، نمی‌گیرد! تر و خشک را با هم می‌سوزاند!

إن‌شاءالله امیدواریم که خداوند ما را موفّق کند بر آنچه را که بزرگان دین و ائمّه هدی صلوات الله و سلامه علیهم اجمعین فرمودند، و جانشان و مقصدشان را در اینجا گذاشتند و همت آنها همه‌اش همین بوده است و رنج و تعب و مصائب را برای اینکه دو کلمه حرف در مغز ما فرو برود، تحمل کردند؛ خداوند ما را شاکر و قدردان نعمت‌های آنها قرار بدهد و کاری را که انجام می‌دهیم و کلامی را که می‌گوییم و خطوری که در نفس ما می‌گذرد، مورد رضای او باشد.

اللَهمّ صلِّ علیٰ محمّد و آل‌محمّد