تشیّع، مکتب دوری از اعتباریات

هرچه که بوی غیر خدا بدهد دنیاست، هرچه که بوی غیر  توحید بدهد دنیاست، هرچه که بوی غیر نور حق و نور تجرّد بدهد دنیاست، هرچه که بوی تعلّق بدهد¹ دنیاست؛ [لذا] بدون این مسائل در طریق آنها گام برداشتن عملاً و ظاهراً هم با تلبّس به لباس پیامبراکرم و عمامه‌گذاری و متوّج شدن به تیجان ملائکه، که عمامه تاج ملائکه است² و واقعاً این مسئله یک واقعیتی است؛ کسی که عمامه می‌گذارد حالش با حال آن کسی‌که در همین راه است و عمامه نگذاشته فرق می‌کند، برو و برگرد هم ندارد.

چرا می‌گویند در موقع نماز عمامه سر بگذارید؟ [آیا] به‌خاطر این است که سرتان گَرد و خاک نخورد؟! یا نه به‌خاطر این است که این عمامه گذاشتن همان‌طوری‌که ظاهر را تغییر می‌دهد، حال انسان را هم تغییر می‌دهد؛ این ظاهر، جلب ملکوت می‌کند، [لذا] آن ملکوت در نماز اثر می‌گذارد. شما یک نماز با عمامه و یک نماز بدون عمامه [بخوانید، بعد خودتان متوجه این قضیه خواهید شد. عمامه بستن] در نماز فقط اختصاص به اهل علم [و] معمّمین ندارد، غیر معمّمین هم همین‌طور، ولو [شده] دو دور عمامۀ سفید یا زرد به‌سر کنند؛ [اگر شخص] سید بود عمامۀ سبز و سیاه [به‌سر کنند.]

در زمان مرحوم آقا [علامه طهرانی] همۀ رفقایی که می‌آمدند در مسجد قائم، با خودشان یک عمامه می‌آوردند؛ عمامه سر می‌کردند و با عمامه نماز می‌خواندند. در شب‌های احیا عمامه سر می‌کردند.

این عمل، انسان را نگه می‌دارد. مثلاً فرض کنید اینکه مستحب است بین عمره و بین حج، حاجی در لباس احرام باشد، می‌دانید برای چیست؟ برای این است که، کسی‌که در لباس احرام هست همان حال‌وهوای احرام گرچه مُحرم نیست در او باقی می‌ماند. [آیا] خودتان این مسئله را ندیدید [و] تجربه نکردید؟ همین‌که لباس احرام [را] که درمی‌آورید [و] لباس عادی می‌پوشید حالتان فرق می‌کند، تمام شد! [لذا] به‌خاطر این می‌گویند: «بین عمره و بین حج هم در لباس احرام باش³ [تا] یک‌مرتبه از آن‌وقتی‌که احرام بستی متّصل شوی به عرفات و به سایر اعمال حج [تا مبادا] این وسط فاصله نیفتد، این وسط دنیا نیاید، این وسط مشغول به کثرات نشوید.» حالا می‌آیند می‌گویند: «چرا لباس احرام می‌پوشید؟»!