شب قدر، تجلی مشیت الهی و نزول مقدرات

او چرا این‌طور شد؟! چرا باید این‌طور بشود؟! اینها همه‌اش به‌خاطر غفلت است. بعد حضرت می‌فرماید: «أُریدُ حَیاتَهُ و یُریدُ قَتلی»؛ من زندگی او را می‌خواهم و امّا او به‌دنبال کشتن من است!» اینها حرکت می‌کنند و می‌روند. حضرت او را صدا می‌زند و می‌گوید: «دوباره بیا!» می‌آید. حضرت می‌فرمایند: «با من بیعت کن!» بیعت می‌کند و می‌رود. دوباره حضرت صدا می‌کنند. شکّ می‌کند, می‌گوید: «یا علی, چرا با من این‌طور می‌کنی؟!» حضرت می‌فرماید: «عن‌قریب خواهی دید که تو چه مصیبتی بر عالم به وجود خواهی آورد.»¹

وصیت‌های امیرالمؤمنین علیه السلام در بستر شهادت

امام حسن علیه السّلام می‌فرماید:

وقتی که ابن‌ملجم پدرم را ضربت زد, حال پدرم وخیم شد. ساعات آخر حیات پدرم بود. حالش سنگین شد. همۀ ما را جمع کرد و آن حضرت وصیّتی کرد ـ که در نهج البلاغه موجود است² ـ آنگاه به من خطاب کرد و فرمود: «یا حسن, وقتی که جان از بدنم مفارقت کرد, مرا غسل بده و حنوط کن با همان حنوطی که جدّت رسول خدا را حنوط کردیم و جبرئیل آن حنوط را از بهشت برای پیغمبر آورده بود. و مرا در کفن بگذار و جنازۀ مرا بردار. جلوی جنازه را جبرائیل و میکائیل برمی‌دارند، شما عقب جنازه را بردارید و حرکت کنید و هرجا جنازه به زمین فرود آمد, شما هم در آنجا به زمین بگذارید. آنجا را حفر کنید. به لحدی برخورد می‌کنید, لحدی آماده, لحدی که پدرم حضرت نوح هفتصد سال قبل از طوفان برای من این قبر را کنده بود و این لحد را آماده کرده بود. بعد نگاه کنید و مرا در لحد بگذارید و خشت‌ها را در کنار هم قرار دهید. آن‌گاه یک خشت را بردارید و مرا نخواهید دید. من به جدّت و به برادرم رسول خدا ملحق شده‌ام. خداوند متعال قسم یاد نموده است که هر نبیّ‌ای در هر نقطه‌ای از عالم که باشد, روح و بدنِ وصیّ او را بعد از وفات، در هر نقطه‌ای که هست به‌ او ملحق و با او جمع می‌کند. و آن‌گاه پس از مدّتی دوباره آنها را به جای خود برمی‌گرداند.»³