بررسی اجمالی تاریخ ائمه علیهم السّلام از زمان حضور تا دوران غیبت

خود بنده الآن در این سن و این شرایطی که داشتم و اینها در زمان مرحوم آقا، الآن وقتی می‌بینیم بعضی از رفقا می‌روند بالای منبر صحبت می‌کنند، خود من استفاده می‌کنم، واقعاً استفاده می‌کنم! منتها هر کسی در یک ـ به‌اصطلاح ـ راه و آن روش خاصّ خودش. شده تا به‌حال مواردی که رفقا آمدند و راجع به منبری از بنده مشورت خواستند و من گفتم که اینها هستند، هر کدام که چیز بشود، برایشان میسور باشد انجام بشود.

بنابراین می‌توانم یک جمع‌بندی کنم راجع به این قضیه:

اولاً فردی که در اینجا می‌آید، یکی اینکه باید اغلب رفقایی که حضور دارند اینها بر آن فرد یا بر آن افراد ـ در واقع ـ یک اتفاقی داشته باشند و اظهار نظر سلیقه‌ای در اینجا یک فرد نباید باشد یا دو یا سه فرد که این سه فرد برای بقیه تصمیم بگیرند، تصمیم نیست؛ تصمیم به خود افرادی که در اینجا هستند [می‌باشد] که اغلبیّت می‌گویند که: «این آقا یا این آقا و این آقا و اینها، اینها خوب هستند برای [منبر].» این یک مسئله.

مسئلۀ دوم اینکه آن شخصی که می‌آید از نظر اقتضا و موانع، مقتضی برایش باشد و مانعی نداشته باشد و حالا اگر فرض کنید که یک مانعی دارد، فرض کنید که نمی‌تواند بیاید، نباید آن باعث بشود که به‌طور کلی مسئله منتفی بشود، [بلکه] انسان برود سراغ فرد دیگر و آن فرد را ـ به‌اصطلاح ـ دعوت کند.

و مطلب دیگر اینکه تکراری نباشد؛ فرض کنید که یک شخصی حالا فرض کنید قبلاً آمده، انسان بخواهد همان هم بعداً دعوت کند، همان هم بعد، همین‌طوری، این یک خُرده تکراری می‌شود مسئله و این تکراری شدن [خوب نیست]؛ [البته] اگر شخص، اگر افراد مانع نداشته باشند اشکال ندارد، یکی ممکن است بگوید: «نه آقا، فلان شخص یک سال هم بیاید، دو سال هم بیاید برای ما اشکال ندارد، ما استفاده می‌کنیم و می‌گوییم فقط او بیاید!» باشد، این دیگر بسته به خود مجلس و افرادی است که در مجلس هستند که یک تصمیم جمعی راجع به این می‌گیرند.