بررسی اجمالی تاریخ ائمه علیهم السّلام از زمان حضور تا دوران غیبت

اگر امام زمان بیاید بگوید که: «آقاجان، تو از شیعیان من هستی، در آخرت هم دستت را می‌گیرم و تو را هم بغل خودم قرار می‌دهم، ولی تا عمر داری تو من را نمی‌بینی!» حالا ما ناراحت می‌شویم؟ نه! ما از امام زمان چه می‌خواهیم؟ دست ما را بگیرد، حالا چه ببینیمش چه نبینیمش! می‌گوید: «اصلاً نمی‌خواهم تو را ببینم، اصلاً قیافۀ تو را نمی‌خواهم [ببینم]! خیلی قیافه‌ات خوب است حالا بیاییم تو را هم تماشا کنیم؟! بد کردیم شدیم امام زمان؟! چه‌کار کردیم [که] باید بیاییم [تو را ببینیم]؟! هان؟! نمی‌خواهیم! اما اگر می‌خواهی بفرما، این کار و این برنامه! تو اگر اینها را آمدی انجام دادی، تو با منی!» ناراحتی نداریم! می‌گوییم: «نه آقا، تو را خدا اصلاً ما را نبین، خیلی از ما توی این دنیا خدا موجودات بهتر و قشنگ‌تر و باحال‌تری درست کرده، بیا برو آنها را تماشا کن؛ نمی‌خواهد چشمت به این قیافۀ نحسِ قمر در عقرب ما قرار بگیرد! آنی که ما می‌خواهیم این است که زیر خیمه‌ات باشیم، این را ما می‌خواهیم! آنی که ما می‌خواهیم این است که دست ولایتت بالای سر ما باشد، ما این را می‌خواهیم! آنی که ما می‌خواهیم این است که این دنیا و آن دنیا ما را وِل نکنی! این هست؟ یا علی، بسم‌الله، تمام شد! این، این را ما می‌خواهیم.»

عرفان می‌گوید این! البته کسی بخواهد به این مرتبه برسد، همیشه حضرت را هم می‌بیند؛ نه‌اینکه حالا [از حضرت دور باشد]. آن اولیا، آن بزرگان همیشه اصلاً در کنار [حضرت هستند]! مرحوم آقا می‌فرمودند که: «من همیشه در کنار [او هستم]!» البته یک مرتبه گفتند و دیگر هم چیز نگفتند. «من همیشه در کنار او هستم!» وقتی که ولیّ خدا به آن مرتبه می‌رسد، این‌طور نیست که حتی از نظر دیدن ظاهری هم محروم باشد! نه، دیدن ظاهری دارد؛ هر وقت اراده بکند یا هر وقت امام زمان اراده بکند، این مسائل این‌چنین هست.